Het is, na zo’n Hassan-Bol-Lavreysenstortvloed aan topsport in Parijs, even wennen aan de gewoonten van het Nederlandse voetbal. Selecties zijn nog verre van compleet. Talloze mannen zijn nog niet helemaal fit. Ze vallen uit met kramp. Andere mannen zitten liever op de bank, omdat ze hun zinnen hebben gezet op een transfer naar een mooie club in het buitenland. Ze zouden eens geblesseerd kunnen raken.
De Italiaanse goochelaar Farioli is op zijn 35ste opgeklommen tot trainer van Ajax. Hij praat als de Zuid-Europese variant van Brugman en ondanks zijn ongetwijfeld goede bedoelingen denkt hij dat het oneindig husselen met de opstelling een elftal helpt dat bijna alles nog moet leren.
Hij beseft blijkbaar niet dat er nog iets anders bestaat dan het bestuderen van data over fitheid. Dat zijn zaken van gevoel: spelers vertrouwen geven. Eerst eens proberen een paar wedstrijden te winnen met je beste voetballers, in een min of meer vaste formatie, alvorens het grote experiment aan te gaan.
Vooral met dank aan een gewonnen loterij, zijnde een bijna eindeloze strafschoppenserie tegen Panathinaikos, toen hij voor het eerst rustig op de bank bleef zitten omdat zijn invloed was uitgewerkt, is het nog niet meteen crisis bij Ajax.
Maar dan, op het moment dat Ajax verliest van NAC, is daar die ongelooflijke ontknoping in de Ronde van Frankrijk voor vrouwen. Het ultieme bewijs van de in potentie schitterende schoonheid van topsport, zeker als de tactici zijn verdwenen en de onvoorspelbaarheid zich openbaart.
De fenomenale apotheose leidde tot een onbedaarlijke huilbui van de winnares, de Poolse Katarzyna Niewiadoma. Een van de hoogtepunten van het sportjaar, zelfs met de Olympische Spelen in gedachten. Vier seconden hield ze over op Alpe d’Huez, op Demi Vollering, de met lef aanvallende favoriet die de gele trui een paar dagen eerder was kwijtgeraakt door een val.
Leve de Tour de France Femmes. Zo’n ronde in een week afwerken: chapeau. Heerlijk. Beginnen in Rotterdam, doorknallen tot de Nederlandse Alp. Finish op de berg en klaar. Bijna geen tijd om fouten te herstellen.
Normaliter had Vollering de ronde vermoedelijk gewonnen, zonder die val. Ze moest in de aanval, voldeed met verve aan de opdracht en kreeg hier en daar weinig steun. Vlucht- en landgenoot Pauliena Rooijakkers plakte vooral aan haar achterwiel.
Vollering won wel de etappe en even dacht ze ook de gele trui te hebben heroverd, maar ja, toen kwam de Poolse over de streep, harkend, met haar allerlaatste adem. De catharsis was overweldigend, na al die machtige sport, ook door het decor op de berg.
Geen dronken meelopers langs de route, zoals bij de mannen. Gewoon, af en toe plukjes mensen die voor het fietsen waren gekomen, en verder niemand.
Achteraf waren er allerlei tactische beschouwingen over wat Vollering en anderen goed en slecht hadden gedaan. Ook fietsen is tegenwoordig wetenschap. Maar op de keper beschouwd was dit gewoon geweldige, zeldzame sport. Vrouw tegen vrouw, als ideaal middel om het afkicken van Parijs te vergemakkelijken.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns