Hij wilde haar niet politiek maken – maar toen had hij het al gedaan. Misschien was hij even vergeten dat hij de premier is en dat alles wat hij in functie zegt, zeker in de Tweede Kamer, per definitie politiek is. Dat kan gebeuren, ik moet ook nog aan hem wennen. Dick Schoof ziet in Sifan Hassan een groot voorbeeld, een held, dat zei hij al in zijn regeringsverklaring en herhaalde hij vorige week bij Humberto à Paris.
Was het geen contradictie, vroeg Frank Evenblij aan de talkshowtafel, dat u net haar als voorbeeld neemt, terwijl u leidinggeeft aan een kabinet waarvan de grootste partij zegt: deze mensen willen wij helemaal niet hebben in Nederland? Er volgde wat gestamel van Schoof. Iets met doen wat goed is voor de Nederlanders, en ‘Sifan maakt daar onderdeel van uit’.
Haro Kraak is verslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft over cultureel-maatschappelijke onderwerpen. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ja, het was cynisch van de premier om Hassan zo op het schild te hijsen, maar de daaropvolgende vraag is ook veelzeggend. De neiging om complexe maatschappelijke kwesties terug te brengen tot persoonlijke verhalen is hardnekkig, aan alle kanten van de politiek. Geen vraagstuk zo ingewikkeld als migratie, maar toch kunnen mensen de verleiding niet weerstaan om op een willekeurig feit te wijzen dat hun gelijk bewijst.
Overlastgevende Marokkanen in de trein? Word toch wakker! Een zinkende boot op de Middellandse Zee? Kijk niet weg, vluchtelingen verdienen onze hulp! Meisje aangerand door vier jongens met Noord-Afrikaans uiterlijk? Verschrikkelijk om steeds gelijk te krijgen! Sifan Hassan met gouden plak? Dit is de ware kracht van immigratie – vluchtelingen zijn geen criminelen, maar kampioenen! (Een letterlijke tweet met 36 duizend likes.)
Allemaal even onzinnig, bedoeld om op primaire emoties in te spelen. Het is ergens ook begrijpelijk: als de ene kant zo’n vijandig en giftig beeld neerzet van een groep mensen, wil je daar iets tegen inbrengen.
Maar de prestaties van Sifan Hassan zeggen net zoveel over migratie als de gruweldaad van een Britse jongen met Rwandese wortels – nagenoeg niets. Prijs haar om haar sportieve kwaliteiten, desnoods omdat ze zo’n leuk mens is. Maak van haar niet het bewijs van de kracht van migratie. Niemand wil ongevraagd als boegbeeld voor een politieke agenda worden gebruikt.
Vorige week haalde ik de langlopende opiniepeiling aan waarin de vraag wordt gesteld: zijn migranten een verarming of verrijking voor Nederland? Geef er maar een cijfer aan – ik zou totaal in de stress schieten. Het is het typische zwart-witkarakter dat elk opinieonderzoek voor het gemak hanteert en zo’n vraag niet te beantwoorden maakt voor iedereen die niet in slogans praat.
Heeft u vertrouwen in de overheid?
Euhm, heb je even?
Migranten zijn niet per definitie een verarming of verrijking. En vluchtelingen zijn niet allemaal kampioenen, net zoals de meeste geboren Nederlanders dat niet zijn. Het gesprek over migratie moet gaan over gemiddelden, over de balans tussen barmhartige, goede voorzieningen en de draagkracht van gemeenschappen, en ja, ook over de opofferingen die een samenleving moet doen – het heeft geen zin die te ontkennen of verzwijgen.
Het is geen gekke conclusie dat er grenzen zitten aan wat Nederland kan huisvesten en opvangen. Deze week verwelkomden we de 18 miljoenste inwoner. Het is wenselijk, schreef de Staatscommissie Demografische Ontwikkelingen in januari, om door te groeien tot 19- à 20 miljoen mensen in 2050. En die groei komt, vanwege het lage geboortecijfer, voort uit migratie. Maar met het huidige migratiesaldo zijn we daar al over tien tot vijftien jaar. Zo snel kunnen we geheid niet bouwen.
Ergens in dat spanningsveld – we moeten groeien, maar niet te hard – zit een kans voor elke niet-populistische politicus om een toekomst te schetsen die realistisch én aansprekend is. Een verhaal waarin solidariteit, medemenselijkheid en ordinair eigenbelang hand in hand gaan, zonder te vervallen in de emo-kitsch die een tegenwicht moet bieden aan de zondebokpolitiek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns