Een paar maanden terug vertelde een vriendin dat ze op een donderdag in de trein een mevrouw in een papieren Volkskrant deze rubriek had zien lezen. Ik glom van trots. De laatste keer dat ik zelf in de trein iemand met een papieren krant zag, kan ik me niet herinneren.
Echter, bijna elke treinreis spot ik nog wel iemand met een papieren boek. Opvallend vaak is het een tiener of twintiger en opvallend vaak is het boek dik. Op elke dertig of veertig kinderen van het digitale tijdperk, is mijn hypothese, vindt er één zijn weg naar het boek.
Inmiddels denk ik dat ik een Europees verschijnsel op het spoor ben. Ik was in mijn oude woonplaats Boekarest en deed een stuk met de metro dat ik in mijn leven een paar honderd keer moet hebben gedaan.
Ik dacht: alles is hetzelfde als vroeger, de banken, het geluid, de geur – alleen zit iedereen nu over schermpjes gebogen. Iedereen? Nee, ineens zag ik hem zitten, een twintiger met een papieren boek.
Boeken kunnen zo mooi zijn dat zelfs een apparaat verslavender dan nicotine sommige mensen niet van doorlezen kan weerhouden. Dat dacht ik. In een ingezonden bijdrage van hoogleraar cognitieve psychologie Stefan van der Stigchel in de Volkskrant las ik dat doorlezen met iets anders te maken heeft – met een woord waaraan ik een hekel heb omdat het vaak wordt gebuikt door managers, coaches en trainers: ‘motivatie’.
Van der Stigchel: ‘De keuze om ergens volledige en onverdeelde aandacht aan te geven en de smartphone weg te leggen, lijkt een lastige te zijn. Toch ben ik optimistisch. Er is een keuze, maar die keuze is wel moeilijker geworden dan ooit.’ Ik vrees dat het klopt. Er zijn immers veel ouderen die nog met de geneugten van boeken bekend zijn maar het tegenwoordig lastig vinden de lokroep van de smartphone te weerstaan. Maar het kan wel!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns