Sifan Hassan liep 62,195 kilometer in tien dagen. Ze won twee keer brons op de baan. En ze sloot haar Olympische Spelen af met goud op de marathon. Een kroniek van Nederlandse sportgeschiedenis in Parijs. "Ik wil als Sifan zijn."
Haar krankzinnige missie is al 2,5 uur voltooid als Hassan nog één keer haar verhaal doet. "Ik kan maar niet stoppen met praten", zegt de Nederlandse met een grote glimlach. "62 kilometer, het is gelukt. Ik ben superdankbaar, Maar ik ben ook zó moe."
Achter haar zijn werklieden al bezig om de finishboog van de marathon op het Esplanade des Invalides af te breken. In dat park in het 7e arrondissement van Parijs verbaasde Hassan de wereld andermaal. Met al twee 5.000 meters en een 10.000 meter in de benen sprintte ze naar de olympische titel op de marathon.
"Sifan is geweldig. Ze is waanzinnig", zegt de Keniaanse Sharon Lokedi, die op negentien seconden van Hassan als vierde eindigde. "Wie kan dit? Wie kan eerst op de baan rennen en vervolgens de marathon winnen? Ik wil Sifan zijn."
Hassan is de tweede atleet die op één editie van de Spelen een medaille wint op de 5.000 en 10.000 meter én de marathon. De Tsjecho-Slovaak Emil Zátopek pakte in 1952 in Helsinki goud op die drie nummers.
Hassan bezweert zelf dat ze niet bijzonder is. "Ik ben een normaal mens", zegt ze. "Veel atleten zouden deze combinatie ook kunnen. Maar zij durven het niet. En ik durf het wél."
Hassan lacht als een buitenlandse journalist na de series van de 5.000 meter wil weten hoe iemand drie lange afstanden kan combineren op één Spelen. "Ik heb pas één van mijn vier races gelopen", zegt ze. "Dus ik kan je pas na de marathon antwoord geven."
Hassan eindigt bij haar eerste optreden in het Stade France als tweede en plaatst zich zo overtuigend voor de finale van de 5.000 meter. De topatlete vertelt na afloop dat ze drie weken eerder serieus vreesde dat ze niet zou kunnen meedoen in Parijs.
"Sifan was niet overtraind, maar ze was wel heel moe", zegt Tim Rowberry, de coach van Hassan. "Dat was een beangstigende periode. We moesten flink wat gas terugnemen. Dat zorgde voor heel veel vraagtekens richting de 5 kilometer."
Het helpt niet dat Hassan in haar hoofd al bezig is met de marathon. Tijdens de finale van de 5.000 meter denkt ze regelmatig aan haar belangrijkste race in Parijs, die pas vijf dagen later is. "Ik denk dat ik gewoon gek ben", vertelt ze na de eindstrijd.
Met haar benen blijkt weinig mis. Hassan kan haar olympische titel op de 5.000 meter niet prolongeren, maar ze sprint wel naar brons. "Dat was een grote opluchting", zegt Rowberry. "Als de 5 kilometer niet goed was gegaan, had dat haar vertrouwen flink aangetast. Door die derde plek wist ze dat ze in ieder geval niet met lege handen naar huis zou gaan."
Een half uur na de finale van de 10 kilometer zit Hassan al in een ijsbad. "Ik heb Sifan gepusht om direct te beginnen met haar herstel", vertelt Rowberry. "Ze moest eten en rust nemen. Ze vond het niet leuk, want ze baalde dat ze geen goud maar brons had gepakt. Ik dacht: kun je die emoties niet verwerken terwijl je in het ijsbad zit?"
De 10 kilometer was altijd het lastigste punt in het drukke schema van Hassan. De langste afstand op de baan finisht zo'n 34 uur voor het begin van de marathon. Dat is op z'n zachtst gezegd geen ideale voorbereiding op een race van 42,195 kilometer.
Niet voor niks zette de Atletiekunie een paar weken voor de Spelen nog vraagtekens bij de keuze van Hassan om de 10 kilometer te lopen. "Het uiteindelijke besluit lag altijd bij Sifan en haar begeleidingsteam", vertelt technisch directeur Vincent Kortbeek. "Maar we hebben er wel over gespard en ons afgevraagd of dit het handigste programma was."
Die vraag stelt Hassan zichzelf ook in de nacht voor de 10 kilometer. Ze slaapt onrustig en staat twee keer op, omdat ze angst voelt voor de marathon. Desondanks komt ze op vrijdagavond nog dicht in de buurt van titelprolongatie op de 10.000 meter. In de eindsprint wordt ze derde, minder dan een seconde achter de Keniaanse winnares Beatrice Chebet.
"Sifan was na de race even geëmotioneerd", vertelt Rowberry. "De 10 kilometer betekent veel voor haar, ze had ontzettend graag voor de tweede keer olympisch goud gewonnen op dat nummer. Maar de knop ging al heel snel om naar de marathon."
Anne Luijten kijkt zaterdagochtend verbaasd op als ze Hassan om 8.00 uur de huiskamer van het Nederlandse appartement in het olympische dorp ziet binnenkomen. "Ze was flink aan het gapen, want ze was de avond daarvoor heel laat teruggekomen van de 10 kilometer", zegt de tweede Nederlandse deelneemster aan de marathon in Parijs. "Maar ze ging gewoon de start van de mannenrace kijken. Toen dacht ik: die heeft er zin in."
Hassan gaat naar buiten om 20 minuutjes los te lopen. Daarna ziet ze samen met Luijten en Rowberry hoe de Ethiopiër Tamirat Tola de marathon bij de mannen op zijn naam schrijft. "Zaterdag was de meest relaxte dag van de week voor Sifan", vertelt Rowberry. "We hebben geprobeerd haar genoeg suikers te laten eten. En in de middag heeft ze veel geslapen. Ze is haar kamer niet veel uit geweest. Alleen 's avonds voor de huldiging van de 10 kilometer."
Hassan doet om 22.00 uur het licht uit, maar het lukt naar niet om in slaap te komen. Ze blijft maar malen. Waarom heb ik de 5 en 10 kilometer gelopen? Waarom ben ik nog wakker, terwijl al mijn concurrenten lekker liggen te slapen?
Zondag staat Hassan om 5.00 uur op, na zo'n drie uur slaap. De twijfels blijven in haar hoofd spelen. "Ik had tijdens de marathon zo'n spijt van mijn keuze om al drie wedstrijden in de benen te hebben", vertelt Hassan. "Ik dacht: al mijn rivalen zijn nog fris. Ze zullen me kapotmaken."
Dat gevoel van spijt verdwijnt pas als Hassan na 2 uur, 22 minuten en 55 seconden als eerste over de streep komt. "Dit voelt als vijf of zes gouden medailles", zegt de Nederlandse na haar laatste race in Parijs. "Mijn uitdaging is voltooid. Ik kan het nog niet geloven."
Kortbeek ontvangt na de finish een stroom aan berichtjes van collega's van andere nationale bonden. "Ze schrijven allemaal: hoe krijgt Hassan dit voor elkaar?", vertelt de technisch directeur van de Atletiekunie. "Niemand had dit voor mogelijk gehouden."
Source: Nu.nl sport