Wat ik me altijd afvraag bij mensen die heel hard roepen dat we eindelijk eens even normaal moeten doen met die hele flikkerse bende, is: hoe weten zij toch zo zeker wat normaal is?
In vergelijking met pioniers die in de 19de eeuw naar het Wilde Westen trokken, zijn mannen als JD Vance en Donald Trump enorme watjes. In de 2de eeuw na Christus vond iedereen het normaal dat keizer Hadrianus een relatie had met een 15-jarige jongen. Ikzelf ben voorbestemd om de generaties na mij aanstellers te vinden, net zoals mijn overgrootvader mij ongetwijfeld een aansteller had gevonden omdat ik ooit een afspraak maakte met een psycholoog.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als je, met andere woorden, ziet dat de grens van het normale continu in beweging is, hoe kun je er dan van overtuigd zijn dat jouw eigen gedrag de universele norm is? Waarom zou je de grens van gangbaar gedrag zo strak rondom jezelf trekken?
Vorig weekend waren veel doe-normaal-roepers bijvoorbeeld boos over de zogenaamd blasfemische openingsceremonie van de Olympische Spelen, waar het Laatste Avondmaal zou zijn uitgebeeld door een dragqueen. Niet normaal, zo was de conclusie.
Vrijdag werd er opnieuw zuurstof geblazen in diezelfde digitale bermbrand, ditmaal vanwege een olympische bokswedstrijd tussen de Italiaanse Angela Carini en de Algerijnse Imane Khelif. Carini gaf na 46 seconden op omdat Khelif, die volgens de woeste facebookers transgender is, te hard sloeg. Carini was zodoende slachtoffer van een woke-virus waardoor mannen die zich indentificeren als vrouw de olympische droom van echte vrouwen kunnen vermorzelen.
Gebaseerd op feiten was die woede niet. In het islamitische Algerije is het ten strengste verboden een geslachtsveranderingsoperatie te ondergaan. Khelif is intersekse geboren. Maar daar ging het allemaal niet om. Het ging om de onderbuik van waaruit heel duidelijk opborrelde: vrouwen die op mannen lijken, zijn onkies. Niet normaal.
Het zou natuurlijk onterecht zijn al die bezwaren hier volledig te ridiculiseren; trans mensen, transfoben, uiteindelijk sluiten we elkaar allemaal op in clichés. Het is bovendien waar dat onze moderne wereld is ingedeeld aan de hand van het binaire onderscheid man-vrouw. Als je daaraan nog meer categorieën wilt toevoegen, kom je op heel veel praktische plekken, zoals openbare toiletten, gevangenissen en sporttoernooien, enorm in de knel.
Om dat op te lossen, kunnen we twee dingen doen. Of we blijven mensen die afwijken van de norm beschimpen in de hoop dat het allemaal overwaait. Of we proberen met z’n allen die praktische knelpunten aan te passen. Dat laatste is ongetwijfeld ingewikkeld, maar een soort die spaceshuttles en penicilline heeft uitgevonden, is ook in staat een wc-stelsel te ontwerpen waar niet twee, maar drie verschillende menstypes aangenaam kunnen piesen. Dat weet ik zeker.
Hopelijk beginnen we snel, want vrijdag stond een mooie reportage van Simoon Hermus in de krant over lhbti-jongeren tegen wie de online haat sinds 2020 verdubbeld is. ‘Het wordt ze op school al moeilijk gemaakt, in de politiek door figuren als Thierry Baudet, en dan zien ze het als ze op hun slaapkamer zitten wéér’, zei iemand in dat stuk.
Dat citaat brak mijn hart. Dat je boos bent op van alles is namelijk oké en dat je je zorgen maakt om verandering is begrijpelijk. Maar dat je als volwassen persoon, als zelfverklaard normale Nederlander, je frustratie botviert op een stel onzekere kinderen die er ook niets aan kunnen doen – dat maakt je volgens iedere geldende norm een onbedaarlijk sneu mietje.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns