Sanne van Dijke greep woensdag op de Spelen naast brons, maar eigenlijk was het al een wonder dat de Brabantse mee kon doen in Parijs. De judoka onthulde na afloop van haar verloren troostfinale dat ze zeven weken geleden is geopereerd.
De 29-jarige Van Dijke had al sinds februari klachten, miste een EK en een WK, maar hoopte tegen beter weten dat ze de Spelen zou halen zonder operatie. "Ik heb er heel lang tegenaan gehikt, maar ik wilde er niet aan", aldus Van Dijke, die kampte met een hernia, tegen persbureau ANP.
"Ik dacht: dan is het exit Spelen. Maar op een gegeven moment kon ik de pijn gewoon niet meer aan. Toen heb ik het er met mijn ouders en mijn vriendin over gehad en heb ik contact gezocht met een arts."
Voor een operatie staat zes tot negen maanden herstel, wist ze. "We zijn wel een beetje over het randje gegaan. Maar wel met het resultaat dat ik hier stond vandaag. Het is een risico, maar voor de Spelen heb ik dat over."
Van Dijke, vijfde op de wereldranglijst, versloeg na een bye de Bosnische Aleksandra Samardzic en daarna de Japanse Saki Niizoe, de nummer zes van de wereld. In de halve finale was ze kansloos tegen de Kroatische Barbara Matic, de nummer één van de wereld.
In de strijd om het brons verloor Van Dijke van de Belgische Gabriella Willems. "Ik sta hier anders dan normaal na een verliespartij", vertelde ze. "Natuurlijk wil ik medailles winnen. Maar ik denk ook aan het grotere plaatje, dat er heel veel is gebeurd. En dan ben ik gewoon heel blij en trots."
Ze had zichzelf eigenlijk lang voor de gek gehouden. "Ik had me in februari kunnen laten opereren, maar toen was die hernia nog kleiner. In 90 procent van de gevallen verdwijnt hij ook binnen drie maanden. Ik dacht: misschien sta ik een dag op en is het weg. Laat me dan maar tot de Spelen met deze pijn rondlopen. Maar dat ging dus niet meer."
Na afloop omhelsde ze coach Bas Meerveld en vloeiden er tranen. De blik ging ook naar familie en vrienden op de tribune. "Hier zitten dertig mensen met een shirtje met Sanne van Dijke erop, die allemaal een godsvermogen hebben betaald om mij te zien. Terwijl ze weten dat ik niet echt, zeg maar, ben waar ik wil zijn. Dat ze dat voor me over hebben. Dan ben je een heel rijk mens, denk ik."
Ze had genoten. "Ik was heel relaxed. Het zijn natuurlijk heel andere Spelen dan Tokio. Ik zou nog wel tien keer willen gaan. Ik ga ook door."
Source: Nu.nl sport