Hij had vier maanden gewerkt als souschef in restaurant Trocadero in Kralendijk, Bonaire. Maar onverwacht sloot het restaurant zijn deuren om alleen nog enkele avonden per week open te gaan als karaokebar. Zo eindigde het verblijf van mijn oudste zoon op het eiland in onvrijwillige werkeloosheid, niettemin had hij besloten zoals gepland daar zijn 20ste verjaardag te vieren.
Samen met mijn jongste zoon nam ik mijn intrek in een resort waar ik normaliter niet dood zou willen worden aangetroffen, maar wat nu weldadig aandeed. De peuter, de jonge zoon, wilde in elk geval niet meer weg.
In het resort liep een groep Amerikaanse swingers rond van rond de 40 die blijkbaar herkend kunnen worden aan een op hun kleding bevestigde ananas. Ik wist niet dat de ananas het internationale symbool was voor de burger die zijn geluk heeft gevonden in partnerruil, wat pleit voor mijn onschuld.
De swingers waren aangemeerd per swingerscruise, ze hopten van eiland naar eiland. De verhalen die onder andere toeristen de ronde deden, gaven mij het gevoel dat de swingers swingden voor een goed doel, zoals sommige mensen hardlopen voor een goed doel.
Ik doe aan partnerruil in de strijd tegen astma.
Voor ik de swingers had kunnen bevragen naar hun idealisme zaten ze alweer op hun cruiseboot.
Het eiland zelf: dor, winderig, heet. Veel wilde ezels. Lang heb ik gedacht dat Drenthe de periferie was van Nederland, het is Bonaire. De dorheid gecombineerd met typisch Nederlandse landerigheid werkte bevrijdend.
Het zou de Nederlandse politiek goed doen als de Tweede Kamer een jaartje vanuit Bonaire zou opereren. In wezen is de volksvertegenwoordiger ook een swinger.
De peuter waande zich intussen verlosser van ezels. Bij iedere ezel riep hij: ‘Stop! Deze wil ook aan me snuffelen.’
De prozaïsche uitleg is dat hij een swinger in wording is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns