Vroeger reisde ik met hem naar de Olympische Spelen. Mijn vader is er voor het eerst ditmaal niet bij. Door hem is mijn liefde voor de sport geboren. Mijn broers volgden ons vanaf het moment dat ook zij werden gegrepen door het idee van sneller, hoger, sterker, naar de aard der dingen op het schoolplein waar de menselijke ambitie zich voor het eerst en soms verbazend krachtig openbaart. Zonder judo kon je niet overleven.
Onze eerste gezamenlijke reis was naar Tokio, naar de Zomerspelen van 1964. Mijn vader was er eerder geweest, ruim tien jaar daarvoor, op weg naar de oorlog in Korea. Hij had er geflaneerd in uniform.
Alle latere bestemmingen, München en Moskou, Barcelona en Rio de Janeiro waren ook voor hem imaginair. Sinds zijn wereldreis per schip via de Verenigde Staten en Japan naar het Koreaanse slagveld wilde hij zich niet meer verplaatsen. Hij had, vond hij, genoeg van de wereld en de menselijke soort gezien.
Over de auteur
Henk Pröpper is schrijver en woont in Parijs.
Om de vier jaar, in de winter en de zomer, reisde hij toch met ons af naar de olympische steden via het beeldscherm. De laatste maal was in de winter van 2022 naar Beijing, waar hij de Nederlanders nog zeventien medailles zag winnen. Het was niet lang voor zijn overlijden, en ik geloof niet dat het nationale succes hem nog veel plezier verschafte, hij was zijn laatste expeditie naar mijn moeder al begonnen en die was niet imaginair.
In Parijs, de enige stad waarnaar ik niet hoef te reizen, zelfs niet in de geest, moet ik het dus zonder hem doen. Maar in mijn boekenkast staat nog altijd een boek dat hij mij na de Spelen in Tokio gaf, met het medailleoverzicht in alle disciplines sinds Athene 1896 – de eerste Nederlandse afvaardiging ging vier jaar later naar Parijs. Ooit leerde ik al die uitslagen uit mijn hoofd, je moet ergens de beste in wezen, maar nu ben ik dat allemaal vergeten.
Van het Parijse front bericht ik hem graag het volgende, want ik sta er nu met eigen ogen bij. Langs de Seine verschijnen overal tribunes, hele stadions verrijzen bij de Eiffeltoren en op het Place des Invalides. Het water van de Seine wordt als via een alchemistisch proces gezuiverd voor de triatlon, de alchemie was nooit in staat uit materie goud te puren, zou het met het water lukken?
Macron denkt van wel, maar hem heb ik nog niet zien zwemmen, alleen een minister die haar hoofd stijfjes boven het water hield. Al mijn wandel- en renroutes zijn intussen afgesloten, ik kan me eigenlijk niet meer bewegen.
De laatste dagen hoor ik voortdurend het geronk van helikopters boven mijn hoofd. Voor de beveiliging? Tegen drones? Voor het allerbeste beeld?
Ze zeggen dat het eten in het olympisch dorp door sterrenkoks wordt gemaakt, dat was in Korea vermoed ik anders. De Spelen gaan dadelijk beginnen. Ik houd je op de hoogte van Femke en Mathieu, en meld me later uit het stadion. Doe Anton Geesink (in 1964 winnaar van de eerste gouden medaille die we samen beleefden, in het hol van de leeuw) de groeten.