Ze zeggen dat je in het nu moet leven, maar wat is er mis met straks? Hoe langer we onze roadtrip uitstellen, hoe legendarischer hij bij voorbaat al wordt. De kilometers die we zullen vreten, de vergezichten, de ontmoetingen – alles ligt nog zo aangenaam in het verschiet. Steek een stekker in mijn neus en je kan de halve stad verlichten met mijn voorpret.
In veel opzichten zijn we al onderweg. ’s Ochtends grissen we makkelijke kleren uit onze reeds gepakte koffers. We leven op autodrop en krentenbollen. Telefoneren doen we voor de zekerheid alvast in het Duits, druk gebarend dat de ander stil moet zijn. Af en toe houdt mijn vrouw een half uurtje extra haar plas op. ‘Ah joh’, zegt ze dan, ‘gaat echt wel.’
Intussen valt niet te ontkennen dat de dagen verstrijken. Grote delen ervan ben ik vrienden en buurtgenoten aan het uitleggen dat we feitelijk al weg zijn. In elk geval van het padje af.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns