Onlangs deed de Italiaanse justitie invallen bij enkele toeleveranciers van het luxemerk Dior. Daar had Dior, een dochter van Louis Vuitton Moët Hennessy (LVMH), tassen gekocht voor 53 euro per stuk die onder het eigen merk in de winkels voor 2.600 euro te koop lagen.
De reden voor de inval was dat deze toeleveranciers werknemers zouden hebben uitgebuit, zodat de tassen voor een dumpprijs konden worden verkocht. Uit onderzoek bleek dat werknemers in de fabriek overnachtten zodat de productie het hele etmaal door kon gaan. Het werk werd gedaan door illegale immigranten en ook andere werknemers hadden niet de benodigde papieren. Veiligheidsvoorschriften werden niet in acht genomen. Dior controleerde niet hoe het mogelijk was dat deze toeleveranciers de tassen zo goedkoop konden maken.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Grootaandeelhouder van LVMH is de 75-jarige Bernard Arnault die stuivertje wisselt met Elon Musk (Tesla) en Jeff Bezos (Amazon) als rijkste man ter wereld. Hun vermogens schommelen rond de 200 miljard dollar, ongeveer het bbp van landen als Hongarije of Griekenland. Wie de rijkste is, heeft te maken met het verloop van de aandelenkoersen van hun bedrijven. Behalve Dior vallen ook luxemerken als Bulgari, Tiffany, Céline, Sephora, Marc Jacobs, Louis Vuitton en Moët Hennessy onder LVMH.
Hoe Arnault zo rijk kan worden – Dior wordt bestuurd door zijn dochter Delphine – is door deze zaak meteen duidelijk. Wat ze rekenen is gebakken lucht. De verkoopprijs van hun producten heeft niets met de eigenlijke kostprijs te maken maar met het koesteren van het imago van het merk, zodat de rich & famous die uit statusoverwegingen blijven kopen. Eigenlijk spelen ze in op het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer.
Ze hebben daarnaast het geluk dat dankzij de explosieve stijging van vastgoed en aandelen en de supersterrenstatus van sporters, artiesten en mediapersoonlijkheden, het aantal multimiljonairs en miljardairs in de wereld snel groeit. En daarmee ook de klandizie voor peperdure horloges en tassen met monogrammen.
De belangrijkste kostenpost van LVMH is niet de productie van artikelen, maar marketing in luxe bladen en verkooppunten op luxe plekken. Het is vreemd dat Dior in de woorden van de Italiaanse justitie, toelaat dat toeleveranciers, ‘niet incidenteel maar systematisch werknemers misbruiken, arbeidswetten aan hun laars lappen, onder minimumlonen duiken en gezondheids- en veiligheidsregels niet nakomen’. Zonder veel omzetverlies zouden ze de winkelprijzen van hun tassen of andere accessoires met 100 euro kunnen verhogen en hun toeleveranciers een eerlijkere prijs gunnen. Mogelijk helpt dat zelfs de verkoop.
Hoe hoger de prijs, hoe exclusiever en gewilder het artikel is. Toen LVMH in 2020 het sieradenmerk Tiffany overnam, werden na een gelikte campagne de prijzen verdubbeld. Toch werd er meer verkocht. Gemiddeld geven klanten nu bij Tiffany 2.000 dollar uit, tegen 500 dollar voor de overname.
Producenten van luxemerken cultiveren hun status. Dat geldt voor tassen, kleding, sieraden en parfums. LVMH is een van de hoofdsponsors van de Olympische Spelen van Parijs. Het bedrijf heeft de medailles ontworpen, net als de kleding van de Franse atleten tijdens de openingsceremonie. En er zal overdadig champagne worden geschonken van een van hun merken.
Wat in Italië is gebeurd, zal worden doodgezwegen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns