In het laatste najaar voordat corona ons tot sociale onthouding dwong, ging ik voor het eerst in mijn eentje naar een voorstelling. Ik had niemand om mee te slepen in mijn fascinatie voor Spaanse cultuur en muziek. Niemand om me te waarschuwen toen ik in de pauze een sesamballetje aanzag voor een kokossnack. Terug in de zaal kreeg ik het benauwd en werd ik misselijk, alsof de flamencozang me emotioneel én fysiek overweldigde.
In het ziekenhuis bracht een infuus mijn afweersysteem tot bedaren en via een ander slangetje hield de adrenaline mijn keel open. Stiekem had ik gehoopt dat ze ook mijn andere overgevoeligheid zouden behandelen. Dat ze me in hadden gespoten met een antisociaal middel, dat ervoor zorgt dat een mens zich niet meer snel hecht aan leuke, nieuwe mensen.
Ik schrijf dit in de Eurostar vanuit Parijs, waar zeventien jonge medeschrijvers en ik op schrijfresidentie waren met de Vlaams-Nederlandse culturele organisatie deBuren. Mijn (literaire) doel was om een nieuwe mannenvriendschap te sluiten in de stad van de liefde. Een greep uit mijn resultaten: ik werd uitgenodigd voor een tacoparty door een Spaans-Mozambikaanse serveerster, ik had levendige discussies over wat het coolste Afrikaanse land is met een Spaans-Kameroense vrouw, en ik besprak mijn liefde voor Real Madrid met een Madrileense die in Parijs woont, een vriendin van een vriendin.
Het sociale experiment toonde mij een warmhartig en ontvankelijk Parijs, en is min of meer geslaagd. Desondanks voel ik me weerspiegeld in de eenzame Noord-Franse velden waar deze trein doorheen raast. Mijn ontmoetingen waren verrijkend, maar ik vraag me af wat al die hechtende gezelligheid uiteindelijk waard is zonder iemand echt duurzaam aan je leven toe te voegen.
Natuurlijk kan ik niet vooruitlopen op wie in mijn leven blijft en wie gaat, hoewel je daar best wat invloed op hebt. Maar het leven is kort en schaarser wordt de tijd om banden te smeden waarin andermans geluk waarlijk als het mijne gaat voelen, en ik letterlijk mee lijd bij hun pijn en verdriet. Weliswaar sloot ik vorig jaar een veelbelovende nieuwe vriendschap, maar het saldo bleef gelijk, omdat een levensvriend emigreerde.
Mijn huis-tuin-en-keukenmiddeltje tegen voorbarige hechting is me sterker hechten binnen bestaande relaties. Na twee weken met nieuwe mensen in Parijs dus avonden gaan doorbrengen met oude maten in Amsterdam. Bijvoorbeeld met de enige vriend die ik overhield aan mijn eerste studie, met wie ik al ging eten voor ik naar Parijs vertrok. Zonder mijn medeweten had hij bij de reservering mijn allergieën doorgegeven. Zorgzamer worden mannenvriendschappen zelden. Maar uit voorzorg ontmantelde ik toch mijn burger: de saus zat vol zwarte sesamzaadjes.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns