Tadej Pogacar was dit jaar ongrijpbaar in de Tour de France. De 25-jarige Sloveen rekende eindelijk af met Visma en was doof voor de kritiek op zijn overwinningsdrift. Zijn overmacht is de uitkomst van een jarenlang proces.
In de zeventiende etappe is de strijd om de dagzege allang gestreden. Richard Carapaz is ruim zeven minuten binnen als Vingegaard samen met Pogacar in zijn wiel richting de finish rijdt. De Sloveen kan het niet laten en zet de turbo even aan. Hij wint met gemak de strijd om de 27e plaats en pakt en luttele 2 seconden op zijn Deense rivaal.
In het sprintje zit alle opgekropte frustratie van de afgelopen twee jaar. Nadat Pogacar in 2020 en 2021 de Tour won, besloot Visma-Lease a Bike de Sloveen in de jaren die volgden te slopen. Met een tactisch meesterplan en een supersterke ploeg won Vingegaard twee keer op rij.
Dit jaar waren de rollen volledig omgedraaid. Terwijl Visma belangrijke kopstukken Dylan van Baarle, Steven Kruijswijk en Sepp Kuss moest missen, had Pogacar een sterrenteam om zich heen. Ploeggenoten als João Almeida en Juan Ayuso zouden bij een ander team zonder twijfel kopman zijn, maar reden volledig in dienst van de Sloveen.
In de eerste twee weken deelde Pogacar al kleine tikjes uit. Al snel bleek dat Vingegaard best goed is hersteld van zijn zware blessures. Pogacar zei zelfs dat Vingegaard in zijn beste vorm ooit is, al moest de Deen zelf lachen om die uitspraak. Pas in de negentiende etappe gaf Vingegaard de strijd definitief op. Pogacar was dit jaar gewoon de beste, klonk de simpele conclusie. Daar ging jarenlange voorbereiding aan vooraf.
Toen Pogacar in 2019 bij UAE Team Emirates kwam, mocht hij direct aantreden in de Vuelta a España. Met een derde plaats in het eindklassement was dat een zeer verdienstelijk debuut in een grote ronde, maar nu pas beseft Pogacar hoe primitief het er destijds aan toe ging.
"Het was bijna amateuristisch", zegt Pogacar tijdens zijn persconferentie op de tweede rustdag van de Tour. "Ik dacht toen dat alles professioneel was, maar de ontwikkelingen zijn heel snel gegaan. Op het gebied van technologie, voeding, de trainingsplannen en hoogtestages."
Pogacar had vooral moeite om zo obsessief met eten bezig te zijn. Een jaar na de komst van Pogacar sloot voedingsdeskundige Gorka Prieto-Bellver zich aan bij het team. "Het was voor mij heel moeilijk om zijn plan te volgen", zegt Pogacar. "Zes jaar geleden ontbeten we nog witte pasta, rijst en soms een omelet. Nu hebben we een veel normaler ontbijt: rijstpap, havermout, omelet, brood of pannenkoeken. Dit maakt zoveel verschil."
"En we wegen alles. Het eten voor het ontbijt, het eten tijdens de etappe en het eten na de etappe. En we rekenen precies uit wanneer je moet eten. Ik had vier jaar nodig om te focussen op het plan van Gorka. Het is mentaal niet makkelijk om zo de voeding te volgen. Dat was een grote verandering en heel moeilijk voor mij."
Niet alleen op het gebied van voeding zette Pogacar grote stappen. Dit jaar nam hij afscheid van zijn trainer Inigo San Millán en ging hij aan de slag met Javier Sola, die 100 procent beschikbaar is voor de kopman. Volgens 'Mou' een cruciale beslissing. Mou is een account op sociale media en hield de gemoederen de afgelopen weken bezig door gevoelige informatie over UAE Team Emirates en de trainingen van Pogacar te publiceren.
Volgens Mou besteedde San Millán nooit aandacht aan hittetrainingen met Pogacar. "Alsof je diesel in een Ferrari gooit. Met de komst van Javier Sola zal dit volledig omdraaien", schreef Mou voor de Tour. Bij UAE houden ze zich afzijdig over het anonieme account. "Er worden wel grapjes over gemaakt, maar verder hebben we het er niet over" zegt teammanager Joxean Fernández Matxín tegen NU.nl.
Pogacar reageerde een paar dagen geleden op de bevindingen van Mou. "Ik heb gehoord dat hij veel aandacht heeft gekregen", zei hij. "Ik weet niet wie het is en wat zijn doel is. Hij heeft sommige dingen juist, maar het meeste klopt niet. Hij probeert gewoon belangrijk te zijn."
Pogacar heeft deze Tour de France zes etappes gewonnen. Een bizarre statistiek voor een Tour-winnaar. De laatste winnaar voor het tijdperk Vingegaard-Pogacar was Egan Bernal in 2019. Ter vergelijking: de Colombiaan pakte de eindzege, maar zegevierde in geen enkele etappe. Hij haalde zelfs maar één keer het podium en dat was tijdens de ploegentijdrit.
Tijdens deze Tour was Pogacar oppermachtig zodra de stijgingspercentages opliepen. Van de zeven bergetappes won hij er vijf. In een rechtstreeks duel slaagde alleen Vingegaard erin Pogacar te kloppen, in de elfde etappe naar Le Lioran. Al was het met slechts een paar centimeter verschil.
In de negentiende etappe deed Pogacar Visma-Lease a Bike dubbel pijn. Jonas Vingegaard was eerder op de dag gekraakt en gaf de strijd voor de eindzege op. Matteo Jorgenson wilde de dag glans geven door de etappe naar Isola 2000 te winnen, maar Pogacar reed als een straaljager naar boven en maakte op de slotklim vier (!) minuten goed.
Het kwam hem op kritiek te staan. "Wij willen geen cadeautjes, maar ik weet niet of het voor je populariteit goed is om dit te doen. Kijk hoeveel etappes hij nu heeft gewonnen", zei Merijn Zeeman, sportief directeur van Visma-Lease a Bike. Ook Lance Armstrong zette zijn vraagtekens bij de gulzigheid van Pogacar.
Pogacar beloofde een dag later de kopgroep de zege te gunnen, maar kwam door een aanval van Remco Evenepoel min of meer per ongeluk in de positie om te winnen. Het sprintje tussen hem en Vingegaard was vervolgens makkelijk gewonnen. "We kwamen toch in de positie om te winnen en dan ga ik er gewoon voor. Je geeft geen ritten weg aan je grootste concurrent", zei Pogacar na de etappe.
Voor de Tour de France was niet alleen de vorm van Vingegaard een hot topic in de wielerwereld. Ook de Giro-deelname van Pogacar hield de gemoederen bezig. Hij voltooide vijf weken voor de Tour de France de 21-daagse rittenkoers door Italië. Zonder grote concurrenten aan de start werd het een Pogacar-show, maar de vraag was of hij deze inspanningen moest bekopen in Frankrijk. Het antwoord is duidelijk nee.
"Het is ongelooflijk. Ik had nooit gedacht dat dit zou lukken", zegt Pogacar. "Sommigen hadden gedacht dat de Giro een veiligheidsnet zou zijn als ik in de Tour niet zou slagen. Als ik alleen de Giro had gewonnen had ik ook zeker een ongelooflijk jaar gehad. Maar de Tour winnen is echt een ander level. Om allebei de rondes nu in een seizoen te winnen is nog een level boven dat level. Ik ben er trots op."
En daarmee schrijft Pogacar geschiedenis. Hij is de eerste renner sinds 1998 die erin slaagt deze dubbel te pakken. Marco Pantani was in dat jaar de laatste. Het rijst de vraag of Pogacar dit jaar zelfs voor de driedubbel zou kunnen gaan en de Vuelta a España kan winnen. Maar daarover is hij duidelijk. "Laten we zegen dat het 99 procent onmogelijk is dat ik daar aan de start sta. Volgend jaar is de kans veel groter om me daar te zien."
Eerst wacht een ander doel voor Pogacar. "Van der Poel ziet er heel goed uit in de regenboogtrui, maar ik wil hem dit jaar van hem overnemen", zegt hij vlak na zijn overwinning in de afsluitende tijdrit. "Maar we zullen zien. Ik wil ooit de regenboogrui hebben, maar ik heb daar nog tijd voor." Een ding is duidelijk: de overwinningsdrift van Pogacar ook na zijn derde Tour-overwinning nog lang niet voorbij.
Source: Nu.nl sport