Vorig jaar had een groepje leerlingen de regenboogvlag in de fik gestoken, nadat een conciërge die even op de verwarming in de kantine te drogen had gelegd. Dus toen het eerder dit schooljaar weer tijd was voor Paarse Vrijdag – de dag waarop scholen lhbti-diversiteit vieren – hadden de tieners die hielpen met organiseren wat voorzorgsmaatregelen genomen. De regenboogvlaggetjes hingen extra hoog, vertelde m’n oudste (en lesbische) dochter. Toch probeerden sommige jongens ze naar beneden te trekken, door stoelen op de tafels te stapelen en daar bovenop te klimmen.
Leerlingen die paars droegen, werden uitgescholden in de gang. Een meisje dat die dag door de kantine liep met een regenboogvlag werd bekogeld met eten. In diezelfde kantine hingen informatieposters over welke genders en seksuele oriëntaties er allemaal zijn. De meeste waren al snel kapotgescheurd of weggegooid. Soms stonden er leuzen op: ‘Jullie zijn niet welkom in ons blanke Nederland’ en ‘Ga toch naar de hel’.
M’n dochter zit op een doorsneeschool, en haar verhalen zijn dan ook niet uniek. ‘Bijna overal is (…) de acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren fors afgenomen’, meldde NRC vorige week. De krant had de uitslagen van de GGD-jeugdmonitor van acht regio’s naast elkaar gelegd. In de meeste regio’s was het aantal leerlingen tussen de 13 en 16 jaar dat gay zijn ‘normaal’ vindt de afgelopen jaren gekelderd van zo’n 70 tot 80 procent tot minder dan de helft.
In mei liet een Europese enquête een even zorgwekkend beeld zien. Maar liefst 65 procent van de Nederlandse lhbti’ers vertellen dat ze ‘op school slachtoffer te zijn geworden van pesterijen, spot, beledigingen en bedreigingen vanwege de seksuele geaardheid’, berichtte de NOS. ‘De percentages liggen flink hoger dan vijf jaar geleden.’
Over de auteur
Asha ten Broeke is wetenschapsjournalist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het is een huiveringwekkende trend, met akelige cijfers. En achter die cijfers zitten allerlei verdrietige en woestmakende verhalen van mensen, vaak kinderen nog, die elke dag weer te maken krijgen met haat. Die nooit echt veilig zijn.
Die niet door de gang kunnen lopen zonder dat iemand ‘kuthomo’ naar ze roept. Die hun schoenen met regenboogveters niet durven te dragen omdat ze dan geschopt worden op de trap. Leerlingen die, wanneer er groepjes gemaakt worden voor een opdracht, een klasgenoot horen zeggen: ‘Ieuw, ik wil niet met haar! Heb je het niet gehoord, zij is gay.’ Iemand anders: ‘Ik hoorde dat ze een vriendin heeft en dat ze de hele dag staan te bekken. Zouden ze ook scharen?’ Waarop hij zich omdraait en roept: ‘Hé, gore pot, scharen jullie ook?’
Kinderen die na de les een groepje jongens bij de trap zien staan die, als ze langslopen, net hard genoeg tegen elkaar zeggen: ‘Pas op dat je hem niet aanraakt, straks krijg je zelf ook homo.’ Een tweede: ‘Nee! Gatver!’
‘Scholen doen hun best’, stelde NRC, en dat geloof ik graag. Aan goede bedoelingen is doorgaans geen gebrek, en als zich een ellendig incident voordoet wordt er vast ingegrepen. Maar ik ben bang dat dit niet genoeg is nu de tijden veranderen. Er waait een gure wind door de samenleving, en scholen bestaan niet in een vacuüm. Hatelijke denkbeelden stuiven de school in.
Een belangrijk deel van die wind is politiek. ‘Eerst werd er in de Nederlandse politiek van links tot radicaal-rechts vrij positief over gesproken. Nu vinden sommige partijen dat kinderen te veel worden lastiggevallen met lessen over seksuele diversiteit’, zei Movisie-onderzoeker Hanneke Felten in NRC. In dat klimaat voelen groepen die zich tegen lhbti’ers keren zich vrij om op sociale media de haat op te stoken, en daarmee het gedrag van tieners te beïnvloeden.
Over de gevolgen van deze haat zijn meer verhalen te vertellen dan in deze column passen, maar sta me toe om nog één cijfer aan te halen uit die Europese enquête: 11 procent van de Nederlandse lhbti’ers dacht in het afgelopen jaar regelmatig aan zelfdoding.
Het is tijd dat scholen en ouders zich wakker laten schudden. We moeten meer doen om deze kinderen te beschermen. Er staan levens op het spel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns