Televisieverplichtingen hadden mij naar Down the Rabbit Hole gedreven. Zonder drugs, maar daar gaat binnenkort verandering in komen. Het is mijn voornemen in de vroege herfst zelfvergetelheid te zoeken door middel van pilletjes. Hoe moet je anders opgaan in de massa?
Op het festivalterrein schoof een graafmachine zand opzij. Ik herinnerde me weer Kandahar Air Field waar ik in de zomer van 2006 gelukkig was geweest. Het ruikt naar moreel relativisme en daar wil ik me niet schuldig maken, maar ik miste de Taliban daar op het festivalterrein. Wat is leven zonder dreiging?
Voor de uitzending had ik een aforisme van schrijver en psychoanalyticus Adam Phillips uit mijn hoofd geleerd, dat seksuele jaloezie een filosofie van de hoop is, omdat die jaloezie uitgaat van de gedachte dat er iets te weten valt, dat er iets de moeite van het weten waard is, oftewel dat er iets is in plaats van niets.
Ik ben dol op de mens en zijn imaginaire dreigingen, maar ik kon niemand met Phillips blij maken.
Een student psychologie legde na afloop vriendelijk het verschil uit tussen penetreren en gepenetreerd worden.
Iemand anders beweerde dat Biden ons eraan herinnerde dat we sterfelijk zijn, maar wat je ook over Biden kunt beweren, het is flauw hem onze sterfelijkheid in de schoenen te schuiven.
De opnameleider zei nog: ‘Blijven ademen mensen, het is maar televisie.’
Kort daarop kwam aan mijn leven als presentator, voor deze zomer althans, een einde.
In een tentje wachtte ik tot ik zou worden opgehaald, waardoor herinneringen aan de kleuterschool zich bijna hallucinerend aan mij opdrongen. Ik was ook te koud gekleed, had de jas van mijn assistent geleend, maar die was er inmiddels weer vandoor met jas en al.
Wie in zichzelf de kleuter heeft herkend is hard op weg naar die begeerlijke zelfvergetelheid.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns