Wij, zes vrienden uit Haarlem en omstreken, beseften pas jaren na dato ten volle dat de Ollie Watkins die we in het echt hadden gezien dé Ollie Watkins is. De spits dus met dat guitige gezicht die op een woensdag in Dortmund als invaller van Harry Kane wegdraaide van Stefan de Vrij en de bal tussen diens benen door schoot, buiten bereik van doelman Bart Verbruggen. Einde EK voor Oranje, na precies 90 minuten voetbal.
Dat wij in 2016 Ollie Watkins hadden gezien, wisten we destijds wel, onbewust min of meer, want de supporters van Exeter City hadden verteld dat ze een goede spits hadden. Ollie Watkins dus, maar dat zei ons verder niets.
Het drong pas jaren later door, toen hij toch een topper was geworden bij Aston Villa en we zijn biografie bestudeerden. Was hij dezelfde als die van Exeter toen? Hoe had hij het dan gedaan tegen Plymouth Argyle, juist toen wij op bezoek waren? Verhip, hij had inderdaad allebei de doelpunten gemaakt.
Wij waren in 2016 bij de Devon Derby Exeter City - Plymouth Argyle in St. James Park, gewoon, om bier te drinken en voetbal te proeven zoals het ooit was bedoeld. Op de grote staantribune achter het doel lieten honderden fans zich min of meer naar beneden vallen na twee prachtige doelpunten van ene Ollie Watkins.
Aardige spits, voor het vierde niveau in Engeland. Zei ons verder dus niets. In Exeter waren ze trots op hem. Wat ons meer opviel was wat die doelpunten van hem veroorzaakten; dat supporters de doelman van Plymouth dan uitscholden voor ‘murderer’. Dat had te maken met het feit dat hij eens in beschonken toestand een dodelijk ongeval met kinderen had veroorzaakt.
Ollie Watkins kwam uit de opleiding van Exeter en was in 2014 als jongen van 18 zelfs even uitgeleend aan Weston-super-Mare, de amateurs uit de buurt. Hij is een geval als Jerdy Schouten bij Nederland. Schouten leurde met zijn voetbaltalent langs bijvelden van het voetbal in Nederland, totdat Telstar hem voor een onkostenvergoeding in dienst nam. De rest is geschiedenis.
Hij, en Ollie Watkins nog meer dan hij, behoorden tot de opvallende spelers in de halve finale van het EK. Het was prachtig om met Schouten te praten tijdens dit toernooi en om hem te zien voetballen. Enerzijds was daar de dankbaarheid om zijn afkomst en opkomst, anderzijds was hij volledig ondergedompeld in het vurige heden.
Schouten en Watkins gaven nooit op waarvan ze droomden als kind. Ze leefden voor het voetbal. En juist daarom was het zo mooi om Ollie Watkins te zien glimmen van trots, als man van de wedstrijd, in de afgeladen perszaal van het immense stadion in Dortmund, tegen middernacht, nadat hij Engeland naar de finale had geschoten.
Ollie Watkins zei dat hij nooit had gedacht dat hij eens op het EK voetbal zou spelen. Nee, dat hadden wij ook nooit gedacht, in 2016, toen hij twee ballen in het doel ramde, waarvan eentje ongeveer zoals hij dat woensdag deed tegen Nederland.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
EK Voetbal 2024
Al het nieuws leest u in ons liveblog.
Welke ploeg speelt wanneer? Wie leidt de topscorerslijst? Wie krijgt de meeste gele kaarten? Hier vindt u alle statistieken.
Al onze verhalen over het EK 2024 vindt u op deze pagina.
Schrijf u ook in voor onze nieuwsbrief Sport.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns