Het zal best dat de VAR het voetbal eerlijker heeft gemaakt, maar ondertussen is wel mijn juichen stuk. Ik was er goed in, die onbevangen duik in de vreugde-oceaan bij een goal van de onzen, het doldriest bespringen van wie op dat moment het dichtst bij me was. Maar das war einmal. Tegenwoordig gaan er hooguit wat borrelnootjes de lucht in, terwijl ik achterdochtig naar het scherm blijf staren. De kans op teleurstelling is te groot geworden.
Vóór de VAR gold het gezegde: eerlijk duurt het langst. Nu: heel erg lang. De extatische juichpartij was de enige beloning die de voetbalfan kreeg voor al het nagelbijten dat eraan vooraf ging. Daar is niets voor in de plaats gekomen. Men kan een juich nou eenmaal niet op pauze zetten tot de VAR een oordeel heeft geveld. De ‘alsnog-juich’ komt nooit van de grond.
Op het altaar van de rechtvaardigheid sneuvelde de ontlading. Per saldo lekt er vreugde weg.
Source: Volkskrant columns