In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Ook Will Smith las ooit een Superman-script en dacht ‘over mijn lijk’. Is het die rode slip?
Een groen glimmend superheldenpak en gele contactlenzen? Geen probleem. Driedelig kostuum in combinatie met een toverstokje? Ook prima. Maar op het moment dat Jude Law zichzelf in de spiegel bekeek met het pak van Superman, ergens in 2002, wist hij dat die rol niet kon spelen. ‘Nee. Dit kun je niet doen’, schoot er door zijn hoofd – zo vertelde hij recent in een podcast van de website Playlist. ‘Ik weet dat ik Yon-Rogg heb gespeeld, en Dumbledore, maar dit ging me gewoon een stap te ver.’
Had dit stiekem te maken met die markante rode Superman-slip waar geen enkele man makkelijk mee wegkomt? Valt niet te checken.
Law is in ieder geval niet de éérste acteur die bijna Superman was. Will Smith las ooit een Superman-script en dacht ‘over mijn lijk’. Onder anderen Robert Redford en Paul Newman kregen een vet geldsommetje aangeboden, maar lieten het onderbroekje in 1978 liggen voor Christopher Reeve. Nick Nolte was destijds ook gevraagd, maar die zei tijdens de auditie dat hij de superheld alleen wilde spelen ‘als iemand met schizofrenie’. ‘Doelbewuste sabotage’, stelde hij later. ‘Het zou natuurlijk heel raar zijn geweest om hem zo neer te zetten.’
Ook is er de intrigerende Tim Burton-versie Superman Lives – er circuleert online beeld van Nicolas Cage met lang haar in een pak dat zelf een soort superkrachten heeft. Tot groot leedwezen van de cultliefhebber is dit project gesneuveld. Net als die film waar Jude Law ‘nee’ tegen zei trouwens. Een acteur die tegen zijn zin in hetzelfde castingproces afviel, was Matt Bomer. Die stelde in een andere podcast onlangs dat hij de rol juist wél wilde hebben, maar dat zijn homoseksualiteit voor de producers de reden was hem niet aan te nemen. ‘Het was een tijd waarin dit soort dingen nog tegen je konden worden gebruikt. Hoe en waarom en door wie? Geen idee. Maar dit is wat ik begrepen heb.’
Wie in de filmgeschiedenis duikt, belandt dus in een multiverse aan Superman-films, rollen en interpretaties. Wat áls de veel oudere Newman of Redford in 1978 Superman was geworden? Wat áls Tim Burton inderdaad een malle fantasy-versie van de held had gemaakt? Wat áls Superman helemaal in het begin al als een geesteszieke man was neergezet? Welke versies waren geflopt en welke waren populair geworden?
Superman was en is zo’n icoon dat de invloed groot had kunnen zijn. Op de carrière van de acteurs én op de vorming van het personage. Er is sprake van een cinematografisch butterfly-effect: één minieme verandering en Law had misschien heel anders naar zichzelf in dat pak gekeken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns