‘This is our moment’, zei Biniam Girmay via de camera’s ‘tegen alle Eritreeërs en Afrikanen. We moeten trots zijn.’ Hij had zojuist op even intelligente als agressieve manier de derde etappe van de Tour de France gewonnen. Agressief in de goeie, sportieve zin des woords. Het was, in de 111de editie van ’s werelds grootste wielerevenement, de allereerste zege van een zwarte Afrikaanse renner. En dat precies nu Frankrijk onzeker danst op de rand van electorale afgronden, terwijl golven van racisme en xenofobie de wereld geselen.
Een renner die op zijn 23ste al etappes heeft gewonnen in de Giro en de Tour, daarover zullen biografieën worden geschreven, documentaires gemaakt. Verslaggevers zullen gaan zoeken naar zijn wortels in de prachtige stad Asmara, waar precies de helft van de bevolking moslim is en de andere helft christen. Het verhaal van Girmay is een verhaal van migratie, oftewel van achterlaten en ontdekken, van heimwee en gedrevenheid. Ik sta versteld van zulke lui.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns