Bijna alles hier is van goud. De stoel waar ik in zit bijvoorbeeld, net als de wasbak: blinkend goud. De handgrepen van de kastjes: goud. Ongekende weelde. Een jongen met een petje schuin op zijn hoofd staat achter me, ik zie hem in de spiegel. Hij vraagt wat ik met mijn haar wil. ‘Bovenop zo laten’, zeg ik, ‘en de zijkanten kort.’
Hij pakt een tondeuse en gaat aan de slag. Achter in de zaak zitten drie mannen; twee hangen gebroederlijk tegen elkaar op een bank en de ander zit onderuitgezakt in een stoel. Ze praten over voetbal. ‘Memphis moet weg’, zegt de man waarvan ik vermoed dat hij de eigenaar van de kapperszaak is. ‘Ze hebben een echte spits nodig.’
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
In eerste instantie probeer ik me met het gesprek te bemoeien, maar ik geloof niet dat ze echt naar me luisteren. Dus luister ik maar naar hen. ‘Stel’, zegt de jongen in de stoel uit het niets, ‘je voetbalt bij Emmen. En je wordt benaderd door Chelsea, Atletico Madrid en Dortmund. Bij Chelsea kan je 15 miljoen per jaar verdienen, maar speel je maximaal twintig minuten per wedstrijd. Bij Atletico Madrid verdien je 2 miljoen, maar speel je wel alles, ook in de Champions League. En bij Dortmund...’
Dan blijft het stil. Ik kan bijna mijn eigen haren in mijn schoot horen vallen. ‘Ik weet het niet meer’, zegt de jongen. Hij staat op uit de stoel, loopt de deur van de zaak uit en verdwijnt in de aangelegen winkelgalerij.
Even later is hij terug, alsof hij in de schappen bij de Blokker de rest van zijn dilemma heeft gevonden. Nu is alleen het vervelende dat ik dus zelf vergeten ben wat nou de Dortmund-optie was. Het doet er ook niet zoveel toe. De jongen die mij knipt zou namelijk naar Chelsea gaan, de 15 miljoen opstrijken, maar tegelijkertijd zo goed zijn dat hij gewoon volledige wedstrijden zou spelen.
Daarna vertelt hij – vanuit het niets, zoals hier de hele tijd dingen vanuit het niets gebeuren – dat hij op vakantie in Egypte was geknepen door een kind van 5. ‘Hij wilde geld van me, en toen ik dat niet gaf, kneep hij me gewoon!’
Als hij klaar is met knippen, pakt hij een soort wax, smeert het in mijn haar en draait er dan met een speciale borstel rondjes in. ‘Zo lijkt het wat voller’, zegt hij, wat kappertaal is voor ‘zo lijkt het nog wat’. Ik bekijk mezelf in de spiegel en hij kijkt mee. ‘Je lijkt op Thomas Schürrle’, zegt hij. Thomas Schürrle is een volstrekt onbekende en kale advocaat die in de Verenigde Staten en Duitsland heeft gewerkt. Dus ik denk dat hij André Schürrle bedoelt, de rossige Duitse voetballer. Die is acht jaar jonger dan ik en werd wereldkampioen. Dus daar doe ik het voor.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns