Het is een raadsel hoe een politicus die al twintig jaar onafgebroken loopt te zuigen en te schelden, erin slaagde zijn tegenstanders het etiket ‘zuur’ op te plakken, maar het is wel een raadsel van eergisteren. Het etiket zit inmiddels muurvast, en al wat ‘links’ er tegenin kan brengen klinkt als die jij-bak van het schoolplein: wat je zegt ben je zelf/ met je kop door de helft/ met je kop door de muur/ morgen ben je lekker zuur!
Klopt wel, maar werkt niet.
Maar waarom niet het etiket gewoon omarmen? Nu we geregeerd gaan worden door pestkoppen, complotdenkers en klimaatontkenners, voel ik mij niet zoet en niet zout. Had ik zelf mogen kiezen uit het smakenpalet, dan was ik uitgekomen op ‘bitter’, maar in tegenstelling tot ‘zuur’ is daar moeilijk een symbool bij te verzinnen. Vergeet de roos en de tomaat, laat voortaan een citroen de linkse banieren sieren. Want you’re damn right we’re zuur.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns