Dylan Groenewegen won de afgelopen maanden veel minder koersen dan hij van zichzelf verwacht. Daarom reageerde de 31-jarige renner zondag geëmotioneerd nadat hij in Arnhem voor de tweede keer Nederlands kampioen was geworden.
Mayson Groenewegen had er al om gevraagd. "Je moet winnen", zei het driejarige zoontje van Dylan Groenewegen een paar dagen voor de NK wielrennen tegen zijn vader.
De kopman van Team Jayco AlUla volbrengt die missie zondag in Arnhem met verve. In de sprint van een uitgedund peloton komt hij met meerdere fietslengtes voorsprong op Olav Kooij over de streep. En dus mag Mayson samen met papa op de hoogste trede van het podium staan.
"Mijn zoontje vindt het fietsen erg leuk. Hij geniet ervan om hier aanwezig te zijn, dat is mooi om te zien", vertelt Groenewegen met een grote glimlach. "Hij is altijd erg teleurgesteld als ik niet win. Dan zegt hij: 'Nou, jammer'. Maar vandaag heb ik gewonnen, dus is hij heel tevreden. We moeten maar een mooi rood-wit-blauw truitje voor hem regelen."
Het echte tricot in de Nederlandse driekleur is de komende twaalf maanden voor Groenewegen. En dat doet de Amsterdammer zichtbaar veel. In zijn eerste tv-interview direct na de pittige koers van 199 kilometer moet hij zijn tranen wegslikken. "Het was niet heel makkelijk dit seizoen, zeker niet aan het begin", zegt hij.
Een half uurtje later, na de podiumceremonie, legt de topsprinter dat verder uit. "Mijn voorjaar was moeizaam. Ik ben een paar keer ziek geworden en vervolgens net weer iets te snel in koers teruggekeerd. Ik ben iemand die heel graag wedstrijden rijdt en liever niet opgeeft. Daardoor gun ik mezelf niet altijd de tijd om weer 100 procent fit te worden."
Groenewegen begon zijn seizoen in januari met winst in een kleine eendagskoers in Spanje. Daarna kwam hij maandenlang niet verder dan een handvol tweede en derde plekken. Dat was flink wennen voor de renner die zich in 2019 met vijftien zeges nog de succesvolste man van het peloton mocht noemen.
"Het was niet superslecht", zegt Groenewegen. "Ik werd een keer derde in Parijs-Nice, negende in Gent-Wevelgem, derde in de Scheldeprijs. Dan kun je niet zeggen dat ik zwaar kansloos was. Alleen, er wordt van mij verwacht dat ik win. Dat verwacht ik ook van mezelf. En dat heb ik dit voorjaar te weinig gedaan."
Groenewegen nam na de Scheldeprijs van begin april wat gas terug. Hij reed een maand lang geen enkele wedstrijd, zodat hij zich optimaal kon voorbereiden op zijn belangrijkste doel dit jaar: de Tour de France.
Bij zijn rentree in de Ronde van Hongarije was zijn beste uitslag een tweede plek, maar twee weken later boekte hij in de Ronde van Limburg wel eindelijk zijn tweede zege van 2024. Halverwege juni volgde in de Ronde van Slovenië ook overwinning nummer drie.
"Ik merk dat het een stuk beter gaat sinds die periode dat ik wat rustiger aan deed", vertelt Groenewegen. "Ik heb de laatste weken echt goed getraind en ben fit gebleven. Dan zie je dat mijn sprint nog steeds heel goed is. Ik heb weer de overtuiging dat ik niet meer stilval als ik de sprint aanga. Dat is heel fijn."
Groenewegen heeft zich in de mindere maanden nooit zorgen gemaakt om een plekje in de Tour-selectie van de Australische ploeg Jayco AlUla. "Het team heeft altijd het vertrouwen in mij gehouden. Daar moet ik ze heel erg voor bedanken."
Dat vertrouwen is zondag ook te zien in Arnhem. Ploeggenoten Jan Maas en Elmar Reinders rijden zich volledig leeg voor Groenewegen, die zich na 2016 voor de tweede keer Nederlands kampioen mag noemen.
"De ploeg zal snel een nieuw pak moeten knippen, plakken en naaien", zegt Groenewegen met een lach. "In een kampioenstrui mogen koersen is een van de mooiste ervaringen in het wielrennen. Ik heb heel veel zin om in het rood-wit-blauw de Tour te rijden."