Het enthousiasme waarmee ik ooit naar Pinkpop in Landgraaf afreisde, kreeg in 2014 een pijnlijke knauw door een zware depressie die over het festival trok. Hoewel de kern van de onweersbui net afboog naar Duitsland (daar vielen doden) waren de waarschuwingen onheilspellend.
Infoborden met ‘Code oranje’ bij Arcade Fire. Later: presentator Eric Corton die de mensenmassa op sussende doch urgente toon weg dirigeerde van het podium en de lichtmasten, vanwege de dreigende blikseminslag en elektrocutie (dat woord gebruikte hij wijselijk niet). Iedereen moest hurken, in de stromende regen. Na uren vertraging (vluchten was onmogelijk) trad Metallica op. Foute band, mooi concert, waarna we thuis tegen het ochtendgloren met een zware festivaljetlag instortten.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
Een memorabel festival, waaraan de herinneringen wakker werden gekust door de uitzendingen in het weekend op NPO 3 en NPO 2 Extra. NPO 3 toonde zaterdag een lange samenvatting van de eerste twee festivaldagen, met wel drie presentatoren. Paar aardige interviews: met de goedmoedige Amerikaanse zanger Nathaniel Rateliff over drugsgebruik en depressies, met de Engelse rocker Yungblud over zijn favoriete gitaarmodellen (hij is kenner, zijn vader had een gitaarwinkel) en met de mij onbekende Belgische lightpopzangeres met de van zichzelf zingende naam Pommelien Thijs.
Daarnaast waren er sfeerimpressies – een zee van plastic poncho’s op de regenovergoten vrijdag, een gênante zoektocht (waaróm?) naar ‘de grootste familie van het festival’, en voxpops: idolate fans over de Canadees-Franse zangeres Avril Lavigne (de meisjes vonden haar goed). Goeddeels overbodig, driekoppig entertainment. Bij de live-uitzendingen op NPO 2 Extra was de eindregisseur tevens de (gortdroge) presentator van dienst. Die deed dienstmededelingen, functioneel, zonder grapjes of quizelementen. Het vermaak komt wel van de podia, met die keur aan tijdloze rockers.
De zangeres van het Schotse Dead Pony verklaarde Nederland op het podium (‘het beste land ter wereld’) haar liefde. Blijkbaar was ze nog niet bijgepraat over de stand van de natie, wat gezien de saamhorigheid die Pinkpop kenmerkt niet zo vreemd is. Het was dezelfde collectieve verbondenheid die het publiek van de ruige Utrechtse band John Coffey voor even doodstil kreeg.
De zanger van de band heeft een legendarische tv-status omdat hij, negen jaar geleden, op Pinkpop voor het oog van de camera een langszeilende beker bier uit de lucht plukte, een slok nam, en de beker achteloos over zijn schouder gooide – ongelooflijk grappig. Nu refereerde de gitarist van John Coffey aan het voorval om te vertellen over de trieste lotgevallen van de jongeman die het glas bier destijds had gegooid. Het bleek ene Niels te zijn, inmiddels getrouwd en vader van drie kinderen, die zich in april van het leven heeft beroofd.
Het was lang niet de enige verwijzing naar psychische nood die op de podia was te horen. Wel eentje die er, ook in de eenzaamheid van de woonkamer, inhakte.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns