Veel drek die zich online verspreidt, verspreidt zich niet dankzij de inspanningen van de producenten van die drek, maar dankzij de gestandaardiseerde infrastructuur van het digitale prachttijdperk. Dat had ik al vaak gelezen en dat geloofde ik ook wel. Maar toen ik voor de derde keer in twee uur onvrijwillig het hoofd plus een uitspraak van Johan Derksen op mijn scherm kreeg, besefte ik pas echt hoe groot dit probleem is geworden.
Even kort: weinig Nederlandse mannen verkeerden in een gunstigere uitgangspositie om niets van Johan Derksen in hun leven mee te krijgen dan ik. Tot een paar jaar terug wist ik helemaal niet wie hij was. Rond mijn 15de verloor ik mijn belangstelling voor voetbal. In de tijd dat Derksen ook bekend werd buiten de voetbalwereld, woonde ik in Oost-Europa.
Toen ik terugkwam, miste ik Derksens activiteiten omdat ik sociale media en talkshows mijd. Ik vernam pas van zijn bestaan toen hij het gewone nieuws begon te halen, bijvoorbeeld omdat er vanwege een uitspraak aangifte tegen hem was gedaan. Ik zag pas voor het eerst hoe hij eruitzag op een foto bij een nieuwsbericht in deze krant.
Inmiddels kan ik uittekenen hoe hij eruitziet. Mijn digitale activiteiten zijn minimalistisch, maar hij dringt zich op. Wie een Windows-laptop heeft, kent het icoontje met de weersverwachting in de balk linksonder. Ik klik daar nooit op, maar klaarblijkelijk maak ik soms digibete bewegingen. De helft van mijn scherm wordt dan gevuld met nieuws, waaronder berichten met foto’s en uitspraken van Derksen. Waarom er de laatste tijd ook een vakje met Derksen naast de inbox van mijn Outlook Mail verschijnt, kan ik niet verklaren, maar vervelend is het.
Mijn Oost-Europese vrienden hadden een bloedhekel aan Lenin omdat je zijn hoofd en uitspraken overal in de openbare ruimte zag. Ik prees me altijd gelukkig dat wij in Nederland niet zo iemand hadden, maar dat was vóór de digitale revolutie besnorde vruchten ging afwerpen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns