Toch een minister van een christelijke partij in het kabinet, dankzij Pieter Omtzigt. Althans, beoogd minister Eppo Bruins wás lid van de ChristenUnie, maar nu even niet meer. Tijdelijk, om op verzoek van Pieter Omtzigt namens NSC minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap te worden. Eerder, in 2011, verliet hij het CDA met hoog opgezette morele borst, vanwege de samenwerking met de PVV. Nu stapt hij in een kabinet met PVV’ers. De lokroep van de macht maakt de vroomste christen plooibaar.
Over de auteur
Aleid Truijens is schrijver en recensent en columnist voor de Volkskrant. Ze schreef romans en biografieën over F.B. Hotz en Hella Haase. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit.
Want vroom is hij. In een profiel in Nederlands Dagblad is te lezen dat Bruins een Kamerlid was dat ‘bad met andere Kamerleden’. Hij is een bekeerling, die opgroeide in een niet-gelovig gezin, met een vader die een hekel had aan gereformeerden omdat hij door hen was ‘beduveld’. Op zijn 18de kwam de jonge Eppo tot het geloof, ‘nadat hij tijdens een gospelconcert geraakt werd door de tekst en muziek’.
Bij de ChristenUnie zijn ze – begrijpelijk - teleurgesteld in de man die tot 2021 hun Tweede Kamerlid was, de woordvoerder onderwijs, wetenschap en economische zaken. Er klinkt ook gejuich in de christelijke wereld. Op X vergelijkt dominee Ernst Leeftink hem met Daniël uit de Bijbel; die ‘durfde het in geloof aan om als minister te dienen in het kabinet Nebukadnezar I’. Kennelijk is het heldhaftig om te heulen met de heersende macht in naam van het geloof. Johan den Hartogh van Justice House of Prayer, ‘die jarenlang verantwoordelijk was voor gebed in de Tweede Kamer’, vindt het ‘een enorme gebedsverhoring’, dat de ‘geestvervulde, biddende Eppo Bruins’ onderwijsminister wordt. ‘Al die jaren baden we ook voor het onderwijs, bijvoorbeeld tegen het genderonderwijs dat jonge kinderen krijgen op school.’
Wat kunnen we van Eppo Bruins verwachten? Slechter dan Arie Slob en Jet Bussemaker kan bijna niet. Hij krijgt cultuur, wetenschap en hoger onderwijs onder zich, en vermoedelijk het mbo; er was sprake van een aparte staatssecretaris mbo, maar daar horen we niks over. Bruins zegt zelf over zijn ambities, op de website van zijn nieuwe vrienden, dat hij ‘de vrijheid van onderwijs, de academische vrijheid en de persvrijheid’ zal verdedigen evenals ‘de noodzaak van een onafhankelijke journalistiek en een bloeiende culturele sector’. Het is hem geraden. Wel lastig als je boeken, kranten en theater duurder maakt.
Bruins’ grootste uitdaging is ‘het aanpakken van de doorgeschoten internationalisering’. Dat zal een kluif worden. Het vergt veel gepolder met bestuurders die uitzonderingen zullen afdwingen. Hopelijk ziet hij af van het onzalige plan de pabo te splitsen in opleidingen voor lesgeven aan jonge en oudere kinderen, om meer jongens te werven – uitgaande van de seksistische gedachte dat vrouwen vooral willen keutelen met kleintjes, terwijl mannen kinderen écht iets willen leren, wat op geen enkele manier is aangetoond. Over ‘gender’ in de les zegt hij niks. Te verwachten valt dat confessionele scholen alle ruimte krijgen, bestuurlijk en inhoudelijk, zoals in lessen over (homo)seksualiteit. Openbaar onderwijs voor iedereen is ver uit zicht.
Waarom wordt Mariëlle Paul geen minister voor basis- en voortgezet onderwijs, zoals Dennis Wiersma in het vorige kabinet, maar staatssecretaris? Een demotie. Ze heeft na Wiersma’s aftreden trouw op de winkel gepast. We weten dat ze de basisvaardigheden belangrijk vindt en een warm hart heeft voor buitenbeentjes. Ze gaf, in de geest van Wiersma, voorzichtigjes een voorzetje voor een nieuwe bestuursstructuur. Die is dringend nodig wil je de onderwijscrisis oplossen. Gaat dat door? Komt ze ook met eigen, drieste plannen? Alle reden om geschiedenis te schrijven op dit zwakke ministerie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns