Op een bankje in het park zat ik na te denken over de arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zzp’ers, een uiterst saai onderwerp waarbij iedere afleiding welkom was: in dit geval een vrouw met een hondje. Het hondje was klein, oud, en qua ras moeilijk te duiden. De vrouw was een jaar of 55, slank, met een goed verzorgd peper-en-zoutkapsel, en bedrieglijk eenvoudige kleren die eigenlijk heel duur zijn, van een soort veredeld jute.
Ze praatte hardop tegen het hondje. ‘Zie je dat, Maupie?’ zei ze. ‘Er ligt allemaal rommel naast die vuilnisbak. En wat denken mensen als ze dat zien? Ach, er ligt toch al vuilnis naast, dus dan kan het mijne er ook wel bij. Cognitieve-dissonantiereductie noemen we dat.’
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Het hondje was er niet zichtbaar kapot van, maar de vrouw ging op een bankje zitten en sprak: ‘Vrouwtje gaat de gemeente bellen.’ Kordaat greep ze haar telefoon en klikte erop. Het hondje plofte amechtig neer naast haar elegante wandelschoenen.
De gemeente bellen, je moet er maar opkomen. Kennelijk had ze het vaker gedaan, want even later ‘hing ze in de wacht’ zoals dat heet. ‘Nou, ze nemen niet op, Maupie’, zei ze, de telefoon aan haar oor. ‘Vervelend, hoor. Vrouwtje wil gewoon alleen maar even melden dat hier een overvolle vuilnisbak staat. En vrouwtje heeft wel méér te doen.’
De hond staarde dof naar een passerende meerkoet. Ik vroeg me af wat zijn vrouwtje méér te doen had. Haar eigen shampoo maken van walnootdoppen? Een webshop beheren in ‘vintage’ handtassen, rouwverwerkingssieraden of koud geslingerde honing? Zes keer per jaar naar haar tweede huis op Sicilië, (zelf noemde ze het ongetwijfeld gekscherend ‘Villa Kakelbont’), met het vliegtuig, ‘ja, niet van harte, maar hoe kom je er ánders?’
Ze kreeg iemand aan de lijn. ‘Ja’, zei ze. ‘Mijn naam doet er even niet toe, maar het gaat om een overvolle vuilnisbak in het Vondelpark. Bij de rozentuin aan de zuidkant (...) Ja. (...) Ja. Nee, waar het om gaat, snapt u: als er eenmaal vuilnis op de grond ligt, gooit iedereen zijn eigen rommel erbij. Cognitieve-dissonantiereductie heet dat... wat zegt u?’
De vrouw luisterde. ‘Nee’, hernam ze. ‘Dat leg ik u net uit. Dit kán niet wachten tot morgenochtend. Maar ik begrijp dat het u niet interesseert. Jammer, heel jammer. Fijne dag nog.’
Ze hing op. ‘Nou, Maupie’, zei ze bedroefd. ‘Ik heb het die man toch héél duidelijk uitgelegd, maar hij wilde gewoon niet luisteren. Nou, dan niet. Het vrouwtje heeft méér te doen, hè Maupie?’
De hond gaapte. Hij wist wel beter.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns