Liemarvin Bonevacia worstelde de afgelopen maanden met zichzelf. Maar de 35-jarige topatleet bleef geloof houden en maandag bracht hem dat in Rome EK-brons op de 400 meter. 'Ik had in mijn hoofd dat ik wilde stoppen na Parijs."
Vlak voor vertrek naar Rome doet Bonevacia een belofte aan zijn zoontje. "Papa komt voor jou met een medaille naar huis", zegt hij tegen de driejarige Liemarion. "Ik weet niet hoe ik het ga doen, maar ik ga je die medaille geven."
Op basis van zijn seizoen is het een gewaagde voorspelling. Bonevacia had in 2024 nog weinig laten zien op de 400 meter. Eind mei kwam bij in het Tsjechische Ostrava in zijn laatste wedstrijd voor de EK tot een zeer matige tijd van 46,10 seconden, bijna twee tellen boven zijn Nederlands record (44,48).
Maar de immer positieve Bonevacia gelooft nu eenmaal altijd dat hij goed kan presteren. Oók na een zware periode of een slechte race. "Niet veel mensen zullen gedacht hebben dat ik bij deze EK op het podium zou kunnen komen", zegt hij na de 400 meter-finale. "Maar ik wel. Vanaf januari heb ik dat al opgeschreven in de notities van mijn telefoon."
Bij zijn eerste optreden in het Olympisch Stadion van Rome, afgelopen vrijdag in de 4x400 meter-estafette voor gemengde teams, is de medaillevorm van Bonevacia nog heel ver weg. Mede door een slechte race van de startloper komt topfavoriet Nederland niet verder dan een derde plek.
Maar twee dagen later toont Bonevacia knap herstel met een tijd van 45,17 in de halve finales van de 400 meter. En in de eindstrijd van maandag gaat het nog harder. Door een fenomenaal slotstuk snelt de ervaren sprinter naar 44,88. En een bronzen medaille. "De laatste 120 meter dacht ik aan mijn zoontje", zegt hij. "Ik had vandaag zoveel vertrouwen in mijn eindsprint. Ook al ging dat het hele seizoen nog niet goed."
Na zijn halve finale van de 400 meter stopt Bonevacia heel kort bij een groepje Nederlandse journalisten. "Dit is waarom ik Liemarvin Bonevacia heet, ik kan onder druk presteren", zegt hij, aan het begin van een vurige monoloog van vijftig seconden. "Na de gemengde estafette was ik superdown. Maar op de een of andere manier kan ik me altijd weer oprichten. Door alles los te laten en gewoon Liemarvin te zijn op de baan."
Een dag later, als Bonevacia na de finale alle tijd neemt voor de pers, vertelt hij dat hij aan het begin van dit jaar lange tijd niet 'gewoon Liemarvin' is geweest. "Ik worstelde, man. Ik had in mijn hoofd dat ik na de Spelen van Parijs wilde stoppen. En daardoor voelde ik een soort depressie. Ik kon niet slapen, ik huilde. Want ik hou van dit, van de atletiek. Dit is wat ik het beste kan. Maar nu dacht ik steeds: dit is de laatste keer."
Bonevacia besprak zijn problemen in een eerlijk gesprek met zijn coach Laurent Meuwly. "Help me, ik weet niet wat ik moet doen", zei hij tegen de Zwitser.
"En daarna heb ik met heel veel mensen gepraat en gepraat", vertelt Bonevacia. "En een van die mensen gaf me een heel goed advies. 'Waarom heb je een einde bepaald voor jezelf', zei die persoon. 'Laat het gewoon komen. Er zijn mensen die makkelijk ergens een punt achter kunnen zetten, maar jij houdt te veel van wat je doet.'"
Het was de kentering die Bonevacia nodig had. In samenspraak met zijn sportpsycholoog besloot hij alleen nog kleine doelen te stellen, en geen grote. "Ook voor deze EK", vertelt de sprinter. "En dan zie je dat ik vandaag de perfecte race heb neergezet. Natuurlijk wordt dat steeds wat moeilijker, want mijn lichaam herstelt niet meer zo goed als vroeger. Maar op dit moment denk ik niet meer dat dit mijn laatste EK was. Mijn carrière ligt weer open."
Source: Nu.nl sport