Met een vriendin at ik bij een restaurant waar het tafellaken van zwart leer was en de kaart bestond uit opgesomde ingrediënten. Bij elke gang kwam de ober uitgebreid uitleggen wat we gingen eten; hij voorzag de ingrediënten van een verhaaltje.
Helaas konden wij hem totaal niet verstaan, wegens een voor ons onbegrijpelijk accent. Af en toe vingen we een woord op als ‘steamed’, of ‘smoked’. We deden ons best om geïnteresseerd te kijken en ook op de juiste momenten verrast te knikken, alsof zijn verhaal een onverwachte wending nam. Wow, met gekaramelliseerde miso?
Was het beter geweest als we hadden gezegd: ‘Wij verstaan u niet, maar we vinden het prima om het gerecht als het ware over ons heen te laten komen!’
Maar het was makkelijker om hem gewoon te laten praten. En misschien ook wel beter; als iemand bij elke gang onbegrijpelijke poëzie was komen declameren hadden we dat tenslotte ook gezien als toegevoegde waarde.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns