Het leeft niet zo, het EK, hoor je dan in je omgeving. Gelukkig. Heerlijk, dat de aanloop wat bedaagd is en afwachtend. Dat het stadion lege rijen vertoonde tegen Canada, dat de verwachtingen bescheiden zijn. Dat niet iedereen meteen denkt dat we al kampioen zijn, nog voordat één bal is getrapt.
Oranje is een barometer van een zomers gevoel, als team dat de sportzomer op gang kan trekken. Gaat het goed, dan trekt de polonaise door de polder tot aan de horizon. Bij falen is het EK na een dag vergeten. Mooi toch, zo hoort het ook min of meer. Menig liefhebber mist het clubvoetbal nu al en vindt het maar een gedoetje, dat Nederlands elftal. Jammer voor ze. Interlandvoetbal is hoe dan ook apart, niet eens altijd qua niveau, maar omdat straks toch iedereen kijkt. Omdat het een staalkaart is van wat een land te bieden heeft aan voetbalkunde. Omdat het de saamhorigheid aanwakkert in tijden van verdeelde geesten, al is het misschien maar voor even.
Maar het kon geen kwaad om het gevoel voor het elftal wat op te porren, vonden ze bij de KNVB. Om dat hogere doel te bereiken was de avond van het uitzwaaien op SBS6 bedoeld, zaterdag, met de verslaggevers Hélène Hendriks en Noa Vahle als gezelligheid uitstralende verspreiders van EK-enthousiasme, bijgestaan door routinier Jack van Gelder die zelfs emotioneel raakte toen hij het elftal zo braaf bij elkaar zag zitten.
Dat de lip van Van Gelder trilde, vond bondscoach Koeman wat overdreven, maar ook hij prees de groep. Af en toe moet hij eens iemand met beide voetjes op de grond zetten, maar er is ook eensgezindheid. Het was de bedoeling dat het volk het elftal iets steviger omarmde, mede door een ander type vragen, meestal uit het lichte segment, gevolgd door soms grappige antwoorden. Waarom Veerman zijn zoon Frenkie heeft genoemd. Wie de mooiste kleding draagt. Wie de slechtste grappen maakt. En de spelers veilen hun shirts voor de stichting Het Vergeten Kind.
Koeman zei dat het net gewone mensen zijn. Sterker nog: het zijn gewone mensen, al is dat natuurlijk niet helemaal zo, want ze leven in een min of meer parallel universum. Maar het is niet terecht om ze altijd te omschrijven als lieden met te veel geld die schijt aan de wereld hebben.
Gewone mensen dus. Frenkie de Jong vertelde dat hij ook ’s nachts, als hij naar het toilet gaat, even aan zijn geblesseerde enkel denkt. De Jong ziet vaak een beetje pips voor iemand die in Barcelona woont en hij kijkt soms min of meer door de camera heen, maar hij bracht met één zinnetje de essentie van de voorbereiding tot leven. ‘Het voelt als een schoolkamp.’ Het spel terug naar de basis. Wie op voetbal heeft gezeten, op welk niveau dan ook, weet dat het daarom draait, aan het einde van het seizoen. Met een stel anderen een toernooi voetballen, met een zakje chips op het eind, een flesje prik en een beker. Liefst de grootste beker.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns