De reportages over Frans Timmermans en Geert Wilders die we op verkiezingsdag publiceerden, konden niet op ieders waardering rekenen. Een lezer meende dat we Wilders aanzienlijk welwillender tegemoet waren getreden dan Timmermans. ‘Waar partijleider 1 (Wilders, red.) ‘steeds dezelfde boodschap herhaalt’, is partijleider 2 ‘gepreoccupeerd’. Waar partijleider 1 ‘probeert zijn achterban te mobiliseren’, wordt partijleider 2 beschreven als een man die ‘oreert’. Waar de campagne van partijleider 1 (niets over Europa) als een succes wordt beschreven omdat de aanwezigen met hem op de foto willen, is de campagne van partijleider 2 (64 pagina’s over Europa) blijkbaar een mislukking, omdat zijn verhaal ‘hoofdzakelijk linkse handtekeningenjagers’ trekt.’
In verkiezingstijd ligt onze berichtgeving nog meer onder het vergrootglas dan anders. Wordt de ene partij niet bevoordeeld ten koste van de andere? Kan dat net de beslissende stemmen opleveren voor een extra zetel?
We kiezen er vaker voor om vlak voor de verkiezingen reportages te maken met de partijleiders die de grootste kans maken om te winnen. De ene verslaggever heeft een andere woordkeus dan de andere, dus is het lastig om beide reportages met elkaar te vergelijken.
In het stuk over Timmermans stond in ieder geval ook dat hij een ‘indringende’ analyse heeft gemaakt waarop ‘weinig af te dingen valt’, passages die in een stuk over Geert Wilders niet snel zullen opduiken. In het stuk over Wilders daarentegen stonden meerdere kritische kanttekeningen: de PVV-leider laat onvermeld dat ‘het Europees Parlement slechts beperkt invloed heeft op het migratiebeleid, Timmermans niet op het stembiljet staat en Wilders zelf alleen een onverkiesbare lijstduwer is’.
Verhalen zijn nooit eenduidig en elke lezer leest er net iets anders in, maar na lezing van beide stukken blijft toch vooral het beeld hangen dat het Wilders om het beeld gaat, en Timmermans om de inhoud.
Toen de exitpoll donderdagavond bekend werd, was het even zoeken naar de dominante conclusie. Moeten we de partij met de meeste zetels centraal zetten, of de grote winnaar?
En waarmee moet je de uitslag vergelijken? Met die van vijf jaar geleden, toen Timmermans een onverwacht grote overwinning boekte? Of is een vergelijking met de laatste Tweede Kamerverkiezingen zinvoller? In de eerste vergelijking verloor Timmermans iets en was PVV de glorieuze winnaar, in de tweede zou het precies andersom zijn.
Uiteindelijk besloten we de uitslag af te zetten tegen de verwachtingen van deze verkiezingen, een doorbraak van radicaal-rechts. In dat licht was het vooral opvallend hoe goed de middenpartijen zich staande hadden weten te houden, niet alleen GroenLinks-PvdA, maar ook partijen als CDA en D66.
Op pagina 3 wilden we een reportage uit de bakermat van het moderne Europa, Maastricht. Dat we daarbij ook Frans Timmermans tegen het lijf liepen, was puur toeval. Maar er zijn ongetwijfeld lezers geweest die vonden dat we Timmermans wel heel centraal hebben gezet, terwijl hij uiteindelijk een zetel had verloren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns