In Tuitjenhorn gaf een huisarts eens een ongewoon grote hoeveelheid morfine aan een stervende patiënt. Een meelopende stagiair meldde dat bij haar opleiders van het ziekenhuis in Amsterdam. Daar gingen ze meteen de Inspectie inschakelen en aangifte doen. Niet veel later kwam een bestuurder van het ziekenhuis bij Nieuwsuur stralend tekst en uitleg geven.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De blijdschap van de bestuurder wekte argwaan. Zou een huisarts niet beter weten wat hij moet doen dan een stagiair? Was de stagiair niet gewoon geschrokken van de praktijk? Was er met de huisarts gepraat voordat de bestuurder zijn kans greep om op tv aan zijn profiel te werken?
Het duurde jaren voordat de huisarts onschuldig werd verklaard. Tegen die tijd had hij al een einde aan zijn leven gemaakt. Net als Joost Zwagerman enkele jaren later zou doen, terwijl hij werkte aan een roman over deze verdoemde zaak.
Een huisarts mag best meer geven dan is voorgeschreven, lees je achteraf. Net als bijvoorbeeld de ic-verpleegkundige die werd verdacht van moord op ruim twintig coronapatiënten. Mensen stikken bij nacht en ontij, ze smeken om hulp. Dan gaan ze eerst helpen en daarna overleggen met de chef. Niet andersom, zeker niet als die chef nog urenlang onbereikbaar is.
Door Tuitjenhorn zijn verpleegkundigen bang geworden nog eens een voetje buiten het protocol te zetten. Ik weet niet meer hoe vaak ik in de laatste uren van mijn vader voor een extra druppeltje morfine naar de balie van de ic ben gelopen, op steeds hogere poten, met een steeds sterker horecagevoel. Leg anders even uit hoe het moet, heb ik een verpleegkundige toegebeten. Dan maak ik hem zelf wel even dood als dat van jullie ethisch niet mag.
Vorig jaar lazen we voor het eerst over een ic-verpleegkundige uit Assen. Hij was overspannen geraakt van zijn werk, zocht hulp bij de GGZ en vertelde zijn therapeuten daar dat hij zo’n twintig mensen had gedood door ze meer morfine te geven dan van het boekje mocht. Bij de GGZ braken ze meteen hun beroepsgeheim en alarmeerden ze het ziekenhuis. Samen holden ze naar het OM – moest je horen wat ze hadden: een 20-voudige moordenaar.
Het had groot nieuws moeten zijn – zo’n seriemoord gebeurde niet elke dag. Toch werd er weinig over geschreven, vooral landelijk niet. In het Noorden hoorde je al gemopper: hoeveel Noordelingen moest je in vredesnaam vermoorden voordat die lui uit het Westen een oogje naar ons op wilden slaan? Maar misschien kregen journalisten een Tuitjenhorn-gevoel bij de zaak, wat ik een beetje had, en hielden ze zich daarom op de vlakte.
Na een jaar maakte het OM bekend dat de ic-verpleegkundige niks verkeerd heeft gedaan. Hij had alleen maar het gevoel gehouden dat hij patiënten had gedood – daarom had hij nou juist hulp gezocht. Zijn oude chefs en collega’s zeggen nu dat hij een bijzonder goede verpleegkundige was, die nooit iets ongebruikelijks had gedaan – wat iedereen op dag één al had kunnen weten, als iemand even met ze had gepraat.
Voor zijn herstel is het belangrijk dat de verantwoordelijken even ronduit sorry zeggen: je bent een held, geen moordenaar. Maar ze doen het niet. De procedures zijn gevolgd, het proces is ordelijk verlopen – er is niets waarvoor ze nog verantwoordelijk zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns