Sinds mijn vriendin en ik een auto hebben, wil zij heel graag naar de Ikea. Het gaat haar niet om hun meubels, maar om de gehaktballetjes. Meer specifiek gaat het haar om de saus die bij de gehaktballetjes zit, waarin ze naar eigen zeggen zou willen verdrinken. Bovendien beschouwt ze vluchtige bezoeken aan de Ikea als een teken dat ze voltooid is als mens: werkelijk volwassen mensen gaan soms spontaan naar de Ikea, al is het maar voor iets kleins.
Over de auteur
Tobi Lakmaker is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit.
Hoewel ik deze blik op gehaktballetjes en volwassenheid allesbehalve deel, had ik een paar weken geleden echt iets nodig van de Ikea. Ik ben er daarom stiekem naartoe gereden en het klinkt raar, maar het is me niet gelukt: ik heb de Ikea nooit bereikt. Het filiaal dat ik wilde bezoeken lag naast de Arena, waar Ajax zojuist een nieuwe competitienederlaag had geïncasseerd. Dankzij het missen van één cruciale afslag belandde ik niet in de Ikea maar in een zwerm woedende fans, die hun verdriet een plek probeerden te geven door veel en zinloos te toeteren. Het was een redelijk afschuwelijke situatie: vanuit mijn auto kon ik de Ikea bijna aanraken, maar door een combinatie aan omleidingen en voelbare agressie ben ik er slechts traag en angstig voorbijgeschoven.
Sindsdien is het product dat ik die middag wilde kopen langzaam maar zeker een obsessie geworden. Het gaat om het volgende artikel: Klubbsporre, ergonomisch kussen, zij-/rugslaper, 53x65 cm. Dit zegt weinig, maar ik heb een aantal keer op Klubbsporre mogen slapen en het was ongeëvenaard. Klubbsporre biedt de mate van weerstand die ik ook zoek in een partner: ze zakt niet in wanneer ik dat doe, blijft redelijk ferm overeind maar laat me toch weten dat ze op de hoogte is van mijn zwaarte.
Het kussen is echter al lange tijd niet meer leverbaar. In eerste instantie was het alleen onmogelijk om ’m te laten bezorgen, maar nu is ook ophalen in de winkel geen optie meer. Van de weeromstuit ben ik allerlei andere kussens gaan bestellen, met als ontzagwekkend gevolg dat ik er inmiddels zes heb. Mijn vriendin noemt dit een invasie: ze is bang dat we op een dag mijn bed niet meer in kunnen, omdat de kussens het hebben overgenomen. Zelf voel ik me, liggend tussen toch tamelijk vooraanstaande merken, als Justin Bieber gedurende de nasleep van zijn relatie met Selena Gomez – hij hopste van vrouw naar vrouw, beminde er soms meerdere tegelijk, maar zowel wij als hij wisten waar zijn hart werkelijk lag.
Van mijn zes kussens zijn er vier nieuw, de andere twee heb ik al zolang ik me kan herinneren. Met hen heb ik alles meegemaakt. Ze hebben me zien veranderen van een zorgeloze slaper naar iemand die maandenlang met de grootste moeite insliep door de extase dat zijn eerste verhaal gepubliceerd werd. Later hebben ze me zien woelen, echt zien woelen en langzaam alles uit de kast horen halen: oordoppen, nachtmaskers, slaappillen. Ze zijn kortom getuige geweest van dat wat mijn vriendin om onduidelijke redenen van de Ikea verlangt: de gang naar volwassenheid.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns