In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Hoe kondig je als acteur je pensioen aan? Judi Dench deed het afgelopen week, waarschijnlijk per ongeluk, bij de Chelsea Flower Show in Londen. Tussen de bloemen informeerde een verslaggever of de 89-jarige actrice binnenkort nog in een mooie rol te zien zou zijn. ‘Nee, nee’, antwoordde Dench. ‘Ik kan niet eens iets zien!’
Blind op een filmset – het kan niet. Toch heeft Dench lang in de ontkenningsfase gezeten. In de afgelopen jaren had ze het vaker over haar steeds slechter wordende ogen. ‘Ik heb een fotografisch geheugen’, benadrukte ze tegen Louis Theroux, toen ze in 2022 al opmerkte dat ze steeds lastiger werk kreeg. ‘Als iemand tegen me zegt: dit is tekst, dan kom ik er wel uit.’ Het klonk als een open sollicitatie.
Het pensioen valt acteurs vaker zwaar, zeker als het geen eigen keuze is. De 75-jarige Sam Neill vertelde vorig jaar in zijn memoires dat hij stadium 3-bloedkanker heeft. De dood, daar is hij niet bang voor, stelde de Nieuw-Zeelandse acteur in een interview. ‘Maar met pensioen gaan vervult me met angst.’
Waarom? Dench wijt haar werklust aan een ‘irrationele angst voor verveling’. En acteren is misschien wel een beroep dat je alleen goed kunt uitvoeren als het een levensdoel is. Maar ongetwijfeld telt ego ook mee. Langzaam naar de achtergrond verdwijnen is pijnlijk.
Hoe verkeerd dat kan aflopen, blijkt uit de carrière van Bruce Willis. Terwijl hij nog in de ene na de andere film verscheen, gingen er op filmsets al jaren verhalen rond over de aftakeling van de acteur, schreef de Los Angeles Times in 2022. Hij functioneerde alleen als de tekst werd voorgezegd via een oortje, en dan begreep hij nóg niet wat hij zei. Tijdens een actiescène schoot hij op de verkeerde personages.
Voor de crew was het ongemakkelijk. ‘Hoe zorgen we ervoor dat Bruce er niet slecht uitziet? Daar waren we mee bezig’, aldus een van de crewleden. ‘Hij werd bespeeld als een marionet.’ Vlak voordat de onderzoeksjournalisten met hun verhaal kwamen, vertelde Willis’ familie dat de acteur kampte met afasie, en dat hij zou stoppen met acteren.
Durfde niemand hem te confronteren met zijn achteruitgang, uit compassie? Of was het omgekeerde aan de hand: besloot men zijn achteruitgang te negeren om met zijn naam nog geld te kunnen verdienen?
Triest is het in beide gevallen. Je hebt als oudere acteur van naam in ieder geval meer aan mensen die je tegen jezelf in bescherming nemen dan aan mensen die om je gezondheidsproblemen heen werken. En het meest aan degenen die je helpen aan een leuke hobby.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns