De trein van Griezkügel naar Schnaustein rijdt al sinds 1885, en voert door frisgroene Oostenrijkse dalen met hier en daar een kasteel. Ik weet dit omdat ik in tijdnood zat. Gillende, keeldichtknijpende tijdnood, die al dagen duurt en nog dagen zal duren, en die me influisterde dat ik even in panische onverschilligheid op de bank moest gaan liggen om voor de televisie m’n hoofd wat af te koelen.
De Voorzienigheid schotelde me Rail Away voor, het meest onthaaste programma op aarde, alleen al door het ritme: eerst een shot van rails en bielzen, dan het vogelperspectief, daarna het treininterieur, enzovoort. In de coupés heeft nooit iemand haast om Schnaustein te bereiken. De reis is het doel. Kijk toch, wat een fraaie torenspits!
Het is zaak een levensles te herkennen als die zich aandient. Als je er aantekeningen van gaat maken, zoals ik deed, heb je vermoedelijk het punt gemist. Niettemin: sinds 1885 hè!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns