Monaco is een unieke race op de Formule 1-kalender en daarmee ook een unieke ervaring voor de aanwezige media. Het is een race van uitersten, een Grand Prix van contrasten. De lijst met vips is ook dit jaar weer eindeloos gebleken en het decor sprookjesachtig. Van Sainte-Dévote tot Mirabeau en van het zwembad tot La Rascasse: de setting van Monaco blijft onovertroffen in de Formule 1, ook na het toevoegen van moderne glamourraces zoals Miami en Las Vegas. Enkel Monaco heeft de mix van een schilderachtig landschap, megalomane jachten en niet te vergeten de enorm rijke historie.
Het levert prachtige plaatjes voor de televisie-uitzendingen op, maar de magie van Monaco valt pas echt goed langs de baan te beleven. Journalisten met een permanente pas hebben het voorrecht om in het mediacentrum een fotohesje te bemachtigen, waarmee je direct achter de vangrails kunt plaatsnemen. Het is op vele circuits een belevenis, maar geen enkele locatie komt in de buurt van Monaco. Trackside in Monaco betekent letterlijk op de stoep voor de lokale bakker staan, terwijl op vijftig centimeter de auto's met een rotgang aan je voorbij scheren. Het gevoel van snelheid dat op televisie nauwelijks over te brengen valt, voel je in het prinsdom in optima forma, door de trillingen en de rijwind overigens letterlijk.
Vanuit het mediacentrum dat uitzicht biedt op La Rascasse begint het rondje langs de baan doorgaans bij het zwembad, oftewel piscine. De snelheid die coureurs daar tijdens een kwalificatierondje meenemen en hoe ze de vangrails kussen, vat een collega treffend samen: "De coureurs moeten hier een klein beetje gestoord zijn." Het raken van de vangrails is er tot kunst verheven zoals Verstappen uitlegt: "Je moet de vangrails aan de binnenkant net genoeg raken zodat de ophanging een beetje meebeweegt, maar je moet wegblijven van het punt waarop die afbreekt." Vanuit het zwembad gaat het tegen de rijrichting in naar Tabac, waar er een aan de binnenkant van de bocht een opening in het hek voor de marshals en fotografen is gecreëerd. Een prachtige plek, maar wel eentje waar de meeste mensen een stap achteruit doen als ze eenmaal door hebben hoe dicht de auto's er langs de vangrails razen. De reclame van onder meer MSC Cruises wordt er door coureurs vakkundig aan gort gereden, al komt de organisatie iedere nacht in actie om de aankleding met nieuw folie weer in ere te herstellen.
Vanaf Tabac gaat het langs allerlei jachten - de één nog groter dan de ander - richting de Nouvelle Chicane. Het is volgens sommige fans een kriem, aangezien deze chicane de inhaalkansen juist zou reduceren in plaats van vergroten, maar is het wel de meest iconische fotoplek van Monaco. Waar de coureurs insturen voor het eerste gedeelte van de chicane zijn geen vangrails te vinden, waardoor journalisten en fotografen daar letterlijk het asfalt delen met de auto's. Doordat het centrum van Monaco trapsgewijs op de achtergrond pronkt, is dit dé plek voor een typische Monaco-foto, zoals hieronder eveneens te zien is. Vanaf de Nouvelle Chicane gaat het de tunnel in, de enige plek van de Formule 1-kalender waar oordoppen tegenwoordig nog gewenst zijn. Het staat niet in verhouding tot hoe het geluid van de V10-motoren in de tunnel was , al blijft het een belevenis. Het voetpad door de tunnel leidt naar Portier en vanuit daar bestaat er een sluiproute om over te steken naar Mirabeau, de hairpin (voor puristen nog altijd Loews Hairpin) en het welbekende casino. Ook dit zijn stuk voor stuk plekken waar de glamour van Monaco, de autosport en de historie op een bijzondere manier samenkomen.
Plaatjes van deze plekken bepalen het beeld dat TV-kijkers van Monaco krijgen, al bestaat er ook een andere realiteit. Zo zijn de treinen van en naar het prinsdom - als ze in Frankrijk überhaupt al rijden - ramvol, blijft de catering in het mediacentrum beperkt tot een verdwaalde croissant en is de prestigieuze Grand Prix logistiek een enorme opgave voor teams. Zo blijkt de McLaren-hospitality tijdens de mediadag nog niet eens klaar en laten Haas-teamleden weten dat Monaco een week na een andere race organiseren een hoofdpijndossier vormt: "Teams mogen vaak maar met één vrachtwagen naar het centrum rijden. Als een ander team je plek inneemt, dan ben je de pineut. Het levert de mensen die moeten opbouwen extreem lange werkdagen op." Voor alle teams is het passen en meten in een zeer compacte paddock, al geldt dat niet voor Red Bull. Het kampioensteam beschikt over een enorm complex op een drijvend ponton buiten de paddock, wat ook het thuis van vele vips is. Het enige nadeel daarvan is dat Red Bull met polsbandjes werkt, wat het werk voor de media er niet makkelijker op maakt.
Het onderkomen van Red Bull staat in schril contrast tot wat de Formule 2-teams ter beschikking hebben. Doordat Monaco bijzonder krap is en dus totaal niet is afgestemd op de benodigdheden van een modern raceweekend, zijn de Formule 2-formaties ondergebracht in een parkeergarage. Het is een enigszins kolderiek beeld: alle F2-teams verdeeld over meerdere etages in een parkeergarage, inclusief talloze Pirelli-banden en pitstoptrainingen in eigenlijk veel te kleine ruimtes daarvoor. Het onderstreept net als het mediacentrum dat Monaco een race van uitersten is: glitter en glamour enerzijds, maar allerlei beperkende factoren anderzijds die je alleen achter de schermen meekrijgt.
Dat gezegd hebbende is er één beperkende factor die jaarlijks voor iedereen te zien is: inhalen gaat simpelweg niet (meer). Monaco is in de huidige Formule 1 een Grand Prix geworden die volledig op zaterdag wordt beslist. Het maakt de kwalificatie enerzijds bijzonder interessant voor zowel de toeschouwers als coureurs. Voor fans is het puntje van de stoel werk, voor coureurs is de druk torenhoog, hoger dan bij nagenoeg alle andere momenten in een Formule 1-seizoen. "Als je dit vergelijkt met andere stratencircuits, dan is Monaco absoluut de mooiste en meest uitdagende", laat Verstappen weten. "Het is zo krap en de adrenaline die je hier krijgt van een kwalificatierondje is met geen andere plek te vergelijken. Ik ben geen fan van stratencircuits, maar de kwalificatie in Monaco is altijd speciaal."
In 2023 wist Verstappen iedereen te verbazen met een laatste sector waarin hij naar eigen zeggen iedere bocht de vangrails heeft geraakt. Een jaar later valt dat huzarenstukje niet te herhalen en moet hij genoegen nemen met P6. Het hangt volgens Verstappen samen met een Red Bull-auto die springt 'als een kangoeroe' en aanvoelt als een kart zonder ophanging. "We springen alle kanten op en de auto vangt niets op van de hobbels en de kerbstones. Het aantal keren dat ik in de laatste bocht bijna de muur in vloog, is ongelooflijk." Het toont volgens Verstappen dat de hobbels, kerbstones en langzame bochten nog altijd de voornaamste pijnpunten zijn voor Red Bull. De snelheid voor de race is wel goed, maar de wereldkampioen weet vooraf al: "Daar heb je niks aan. Het draait hier allemaal om de kwalificatie."
Een dag later wordt het pijnlijk duidelijk als de race uitdraait op een optocht. Verstappen start op de harde band om tactisch iets te forceren, maar ziet die keuze door een vroege rode vlag als een boemerang terugkomen. Op mediums draait het om banden sparen en als hij na zijn pitstop veel sneller is dan George Russell blijkt inhalen alsnog onbegonnen werk. Het legt hét probleem van Monaco in de huidige Formule 1 bloot. In het mediacentrum werd al gekscherend tegen elkaar gezegd dat het een uitdaging is om wakker te blijven, waarna Verstappen de vinger in de paddock zelf ook op de zere plek legt:"We reden vier seconden per ronde langzamer dan normaal, moesten alleen maar banden managen, en ja, dan wordt het nogal saai. Ik had een kussen mee moeten nemen! We reden op sommige plekken letterlijk half gas en een versnelling hoger dan dat je normaal zou doen. Dit is niet echt racen"
Het heeft veel te maken met de grootte en het gewicht van de huidige Formule 1-auto's, een doorn in het oog van alle coureurs. "Toen ik een paar weken geleden de historische Grand Prix zag, vielen me de kleine en wendbare auto's op", laat Lando Norris weten. "Zo zou het eigenlijk moeten zijn." Met een huidig minimumgewicht van 798 kilogram en een lengte van meer dan vijfenhalve meter is inhalen in Monaco schier onmogelijk geworden. "We weten allemaal dat Monaco zo is, al moet ik zeggen dat het in de afgelopen jaren nog slechter is geworden", vervolgt Verstappen. In 2015 glipte hij tijdens zijn eerste Grand Prix van Monaco nog slim mee toen de leiders achterblijvers op een rondje achterstand zetten, maar zelfs die trucjes zijn met de logge auto's van nu min of meer uitgesloten.
Het betekent dat Monaco eigenlijk niet meer geschikt is voor de moderne Formule 1. Het ligt niet zozeer aan het iconische stratencircuit, maar meer aan de richting waarin de koningsklasse beweegt. "Alleen zie ik die niet zo snel veranderen", erkent Red Bull-teambaas Christian Horner. "In 2026 zullen de auto's niet significant lichter en kleiner zijn." Het maakt dat het echte probleem niet te verhelpen valt en dat er volgens velen in de paddock toch moet worden gekeken naar het circuit in Monaco. Van de kalender halen hoeft voor Horner en Verstappen niet, maar beide heren zien wel graag aanpassingen aan de lay-out. "Ik zou graag kijken of we kleine dingen kunnen aanpassen. Dit weekend is erg mooi, alleen de zondag is saai. De omgeving en de plaatjes zijn prachtig, dus als we een manier kunnen vinden om het racen beter te maken, dan zou dat mijn ideale oplossing zijn." Verstappen is zelfs bereid om mee te denken. "Ja, omdat je momenteel niet kunt inhalen. Als ze mij vragen, dan wil ik wel meedenken over wat er mogelijk is, al ligt het er ook aan welke straten je kunt gebruiken."
Het is een lastige spagaat. Enerzijds past de baan in Monaco niet meer bij de huidige Formule 1, anderzijds is Monaco een belangrijk onderdeel van het DNA van de sport. Alleen al om die reden en vanuit historisch besef mag de Grand Prix aan de Côte d'Azur nooit verdwijnen. Bovendien heeft de editie van 2024 ook weer laten zien dat Monaco nog steeds magisch kan zijn. Een blik op Charles Leclerc volstaat. De thuisrijder was al vaker dicht bij winst in zijn eigen stad, maar telkens mocht het niet zo zijn. Ditmaal tonen Leclerc en Ferrari zich echter soeverein, waardoor zijn droom alsnog uitkomt. "Ik dacht aan mijn overleden vader, het was ook zijn droom dat ik de Grand Prix van Monaco zou winnen." In 2017 vertelde Leclerc zijn vader net voor het overlijden dat hij een Formule 1-contract had getekend, terwijl het op dat moment nog niet het geval was. Zeven jaar later is hij de eerste Monegask die de thuisrace in de koningsklasse van de autosport wint. Het is een verhaal dat alle aanwezigen een brok in de keel oplevert. "Bij het uitkomen van de tunnel zag ik niet veel meer, omdat ik tranen in de ogen had", zegt Leclerc zelf. Ook als hij tijdens de uitloopronde het mediacentrum in La Rascasse voorbij rijdt, zijn de emoties zichtbaar, ook bij alle marshals die enthousiast met hun vlaggen zwaaien. Binnen is er niemand te vinden die Leclerc deze unieke overwinning niet gunt, het moet na al die jaren misschien wel zo zijn.
Tijdens de persconferentie geeft de Ferrari-man een mooi inkijkje in hoe speciaal Monaco nog altijd is voor coureurs. "Ik kwam zaterdag laat thuis en heb toen maar mijn favoriete pizza besteld, gewoon een pizza Margherita met prosciutto crudo, zeker niet met ananas! Normaal is dat niet de beste voorbereiding op een race, maar ik was nerveus en dacht 'misschien helpt dit om de druk mentaal weg te halen'." Het komt niet alleen door de druk van een thuisrace, maar ook doordat Monaco nog altijd het onbetwiste kroonjuweel van de kalender is. Het is en blijft een race die iedere coureur een keer wil winnen. Net zo iconisch als de race zelf is de duik die erbij hoort. Waar Horner het na de eerste Red Bull-triomf in Monaco in het zwembad deed, doet Leclerc het meteen goed met een piekfijne duik de haven in. Het is de ontlading die je op geen enkele andere plek ziet. Ook dit maakt Monaco bijzonder en wederom een race van contrasten: qua amusementswaarde kan dit circus met de moderne Formule 1 misschien niet meer op deze manier, maar het blijft ondanks alles de meest prestigieuze Grand Prix van allemaal. Ondanks dat veel dingen er niet helemaal voor gemaakt zijn, is één ding vooralsnog groter dan alle bezwaren: de magie van Monaco. De magie die je het best voelt langs de baan, met auto's die bijna over je tenen rijden.
Source: Motorsport