Rafah loopt leeg. De luchtaanvallen van Israël, dat het vonnis van het Internationaal Gerechtshof negeert, blijven aanhouden. En dus zit er voor de in het nauw gedreven inwoners van de stad in het zuiden van Gaza weinig anders op; ruim 800 duizend mensen zouden Rafah al verlaten hebben. Het NOS Journaal toonde vrijdagavond een luchtfoto van een vluchtelingenkamp in Rafah dat, vergeleken met een foto van een aantal dagen eerder, flink is uitgedund.
‘Ik wil niet weg, maar er is niemand meer in het kamp. Ik moet dus weg’, vertelde een oude Palestijn. Hij droeg een blauwe rugzak, achter hem een stad in puin. ‘Ik ga nu op zoek naar mijn vrouw en dochter.’
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
Fotograaf Motaz Azaiza besloot drie maanden geleden te vertrekken uit Gaza. In een emotionele afscheidsvideo richtte hij zich tot zijn 18 miljoen volgers op Instagram, waar hij maandenlang met gevaar voor eigen leven gruwelijke beelden van de oorlog deelde. ‘Dit is de laatste keer dat jullie me zien in dit zware, stinkende persvest’, zei hij, terwijl hij zijn persvest uittrok. ‘Hopelijk kom ik snel terug om te helpen Gaza weer op te bouwen.’
Azaiza’s afscheidsvideo was vrijdagavond te zien in Nieuwsuur, dat een mooie reportage uitzond over de journalist, die in Amsterdam de World Press Photo-tentoonstelling bezocht. Azaiza verloor tientallen familieleden, vrienden en collega’s; op de tentoonstelling is een wand ingericht met daarop alle namen van journalisten die tijdens het verslaan van de oorlog in Gaza omkwamen.
Eerder op de avond draaide het in Turkadelica om protest, verzet en onderdrukking. In deze reisserie gaat actrice en muzikant Meral Polat op zoek naar de roots van de Anatolische rock- en popmuziek, ontstaan in de jaren zestig. Anadolupop, zoals het genre wordt genoemd, combineert Turkse folkmuziek met psychedelische rock. Veel artiesten gebruikten de muziek om in opstand te komen tegen de machthebbers. Sommigen verlieten daardoor noodgedwongen het land. Hun muziek werd verboden en veel platen waren lange tijd onvindbaar in Turkije.
Nu beleeft het genre een revival, opnieuw tegen de zin van het regime. Dat maakt de interviews met veel artiesten interessant. Ze hebben een verhaal, er staat iets op het spel. Bovendien is Polat vooral aangever, wat goed werkt, en verfrissend is. Een reisserie die minder om de (mannelijke) reizigers, maar vooral om de verhalen draait.
Later, doomscrollend op de bank, toont Instagram een videoclip van de Palestijnse artiest Saint Levain, die in 2007 met zijn ouders uit Gaza vluchtte. Deirda, zoals het door Maghrebijnse chaabimuziek geïnspireerde nummer heet, is een ode aan de cultuur en de mensen van Gaza. Deirda is ook de naam van het hotel van zijn ouders in Gaza. Gebouwd met modder, omdat importeren van cement destijds onmogelijk was. Hotel Deirda werd drie maanden geleden door luchtaanvallen verwoest.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns