Het ingezonden artikel van Modi Ephraim, ambassadeur van Israël in Nederland dat dinsdag in de krant stond, viel niet bij iedereen in goede aarde. ‘Zou de Volkskrant ook het woord geven aan bijvoorbeeld de Russische ambassadeur? Speelt de Volkskrant dan niet een rol in de propaganda?’
Na vele berichten over de studentenprotesten, waarin de bloederige oorlog in Gaza in alle toonaarden werd gehekeld, leek het ons interessant om te lezen hoe Israël tegen deze protesten aankijkt. ‘Waarom roepen de anti-Israëlbetogers niet op tot het einde van het Hamasbewind in Gaza?’, luidde de kop van het stuk, waarin Ephraim betoogde dat de betogers uiteindelijk uit waren op de vernietiging van Israël.
Via Twitter vroeg iemand zich ook nog af of we ‘ons 80 tot 90 jaar geleden ook hadden moeten verdiepen in de opvatting van Hitler?’ Los van het feit dat de vergelijking tussen de Israëlische ambassadeur en Hitler vergezocht en smakeloos is, luidt het antwoord: ja. Onze belangstelling voor de belevingswereld van anderen is in principe onbegrensd. We hebben daarom eerder ook een interview met Hamas-leider Osama Hamdan gepubliceerd. Inzicht willen bieden in bepaalde denkbeelden, betekent uiteraard niet dat we die steunen.
Het is niet aan ons om de wereld in te delen in goed en kwaad, om vervolgens alleen nog maar ‘de goeden’ aan het woord te laten. Dat is een heilloze weg. Hadden we ook de Amerikaanse ambassadeur moeten weren, toen de VS een bloederige oorlog voerden in reactie op de terroristische aanslagen van 9/11? Moeten we ook de handlangers van Israël weren? En hoe ver ga je daarin, nu tegenwoordig zelfs de universiteiten als handlangers van het Israëlische regime worden gezien, zolang ze de banden niet (geheel) verbreken?
Zijn er dan helemaal geen grenzen aan wie de Volkskrant aan het woord laat? Zeker wel. We zijn spaarzaam met het publiceren van radicale denkbeelden, omdat daar een legitimerend effect vanuit kan gaan. Voor aantoonbare onzin is ook geen plek in de krant. Van iedereen wordt respect voor de feiten verwacht. Feiten die tegenstrijdig zijn met onze berichtgeving, worden geverifieerd en zo nodig gecorrigeerd. Die verificatie moet wel mogelijk zijn, wat automatisch betekent dat een ingezonden stuk van de Russische ambassadeur het waarschijnlijk nooit zou halen. In dictaturen is het vrijwel onmogelijk om feiten te checken. De Israëlische ambassadeur gaf zijn mening over protesten in Nederland, de feiten in zijn betoog lieten zich wel verifiëren.
Lezer Jan Broeren uit Sittard schreef vrijdag in een ingezonden brief: ‘Uiteindelijk besefte ik dat het plaatsen van dit stuk bij kritische lezers duidelijk maakt wat voor vreselijke mensen het op dit moment in Israël voor het zeggen hebben. Als dat uw doel was, dan heeft u een ‘tien’ verdiend.’ Dat was geen doel an sich. Maar dat lezers zelf een oordeel vellen op basis van de feiten en perspectieven die we aandragen, juichen we toe.
George Groot, de drijvende kracht achter theatergezelschap Don Quishocking, die deze week overleed, zei in zijn afscheidsinterview met Coen Verbraak: ‘In mijn hele leven had ik, als vanzelfsprekend, één tegenstelling gehanteerd: goed en slecht. Een volstrekt onzinnige onderverdeling, bovendien zeer moralistisch. ‘Bewust’ en ‘onbewust’ is een veel betere tegenstelling. (…) De scheepskapitein die al zijn onverwerkte olie zomaar in zee loost is niet slecht maar onbewust. Dat is een geweldig inzicht.’ De Volkskrant is er in de eerste plaats om het bewustzijn te vergroten, niet om meteen een moreel oordeel te vellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns