Wie hard schreeuwt hoeft niet per se heel veel pijn te hebben. De laatste tijd moet ik voortdurend denken aan deze briljante, vaker door mij aangehaalde observatie van Karel van het Reve, slavist, essayist en de Geleerde Broer van. Zie hoe bestuurders in het hoger onderwijs reageren op de pro-Palestijnse demonstraties. Op een enkele uitzondering na nemen ze het protesterende volkje bloedserieus. Benadrukken omstandig dat ze óók niks moeten hebben van Israël. Waarna ze vlijtig overgaan tot bestudering van het ingediende eisenpakket – als ze het al niet onmiddellijk inwilligen.
Over de auteur
Elma Drayer is schrijver en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zou u politieke wensen hebben, kortom, u weet wat u te doen staat. Knoop een sjaal om uw gelaat, schaf een trommel aan, scandeer flink wat Engelstalige leuzen, beklad de wanden, verniel het kantoormeubilair, ruk straatstenen uit het wegdek, spoel aldus miljoenen euro gemeenschapsgeld door het riool – et voilà. Met een beetje geluk krijgt u uw zin, terwijl heel wat minder geprivilegieerden de door u gemaakte kolerezooi mogen opruimen.
Correctie: inmiddels hoeft u niet eens meer écht te demonstreren. Een aankondiging volstaat. Zie de wijze waarop het hoofdstedelijke Concertgebouw dinsdag twee optredens van het Jerusalem Quartet afzegde omdat het gezien ‘de recente ontwikkelingen in en om de Universiteit van Amsterdam’ de veiligheid van medewerkers, bezoekers en musici niet langer kon garanderen. Dat de directie zo intimidatie ruimhartig beloonde was blijkbaar geen punt. Dat dit de facto betekent dat (wederom) afkomst bepaalt of je mag optreden evenmin. Pas twee hele dagen later kwam ze tot inkeer en was het kwartet ineens weer welkom. Beter laat dan nooit, dat spreekt.
Toch, de verontwaardiging over wat de pro-Palestinademonstranten aanrichten blijft naar mijn idee minimaal. Geen wonder. Hoe het met u zit weet ik niet, in de bubbel waarin ik verkeer is antizionisme sinds 7 oktober min of meer verplicht. Zo komen in de kranten die ik lees continu anonieme of half-anonieme zegslieden aan het woord die voor geen kritisch vraagje hoeven te vrezen. Zelfs denkiaanse jij-bakken (‘Er zijn hier een paar stenen uit de grond getrokken – maar kijk naar wat er nu in Gaza gebeurt’) halen moeiteloos de kolommen.
Volgens mij verdienen luitjes die journalisten wegjagen en/of hun het werken onmogelijk maken niets dan de opperste minachting. Maar nee. De betogers lijken almaar meer sympathie te genereren, in plaats van almaar minder. Niet toevallig, vrees ik, voelt de ene na de andere beroepsgroep zich ineens geroepen óók partij te kiezen in het Midden-Oostenconflict – drie keer raden welke. Zo ging er deze week een petitie op de bus voor ‘mevrouw Bruins Slot en mijnheer Rutte’, ondertekend door een paar honderd schrijvers. (Dat de tekst behalve stuitend pedant niet vrij was van taalfouten zullen we maar onder ons houden.)
En dan te bedenken dat er onder links angehauchten ooit wél enig begrip leefde voor de ingewikkelde werkelijkheid in en rond Israël. Vaag herinnerde ik me een artikel uit de zomer van 2002, dat gelukkig digitaal bewaard bleek te zijn. In het Leidse krakerskrantje De Fabel van de illegaal gaven Eric Krebbers en Jan Tas hun collega-activisten tien tips ‘om antisemitisme buiten de deur te houden in discussies, artikelen, pamfletten en demonstraties’.
Zojuist las ik hun lijstje do’s en don’ts terug. En eerlijk is eerlijk, ik kon mijn ogen nauwelijks geloven.
Tip 1: ‘Bekritiseer ook altijd de moslimfundamentalisten, en vergoelijk nooit zelfmoordaanslagen.’ Reden: ‘De Hamas, Jihad en Hezbollah zijn geen bevrijdingsorganisaties, maar religieuze fascisten.’
Tip 2, ik verzin dit niet: ‘Neem stelling tegen antizionisme.’
Tip 3, idem: ‘Spreek niet van genocide en noem Israël niet de grootste mensenrechtenschender.’
Krebbers en Tas: ‘Nu het antisemitisme wereldwijd weer toeneemt, beschouwen veel Joden Israël des te meer als de enige plek waar ze in het uiterste geval nog heen kunnen vluchten. Door het ter discussie stellen van Israël kunnen de onveiligheidsgevoelens bij Joden nog toenemen. In plaats daarvan moet links hier in Europa de strijd aangaan met het antisemitisme opdat de Joden zich hier thuis en veilig kunnen blijven voelen.’
Dat zulke volstrekte vanzelfsprekendheden niet langer vanzelf spreken – wij zouden ons diep moeten schamen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns