Mensen wennen aan dingen. Mensen wennen eraan dat Joost Klein niet mocht meedoen aan de finale van het Songfestival, mensen wennen eraan dat we de meest rechtse coalitie ooit krijgen. (En er zijn natuurlijk ook veel mensen die aan dit soort dingen niet hoeven te wennen, omdat ze het sowieso fijn vinden of omdat het ze geen bal kan schelen.)
Het ene type wennen duurt ongeveer een week, het andere een paar maandjes. Toen ik gisteren de nieuwe regeringsplannen ging lezen, zag ik op de site van de NOS een foto van onze vier nieuwe leiders – Geert, Dilan, Caroline en Pieter – aan een ronde tafel, zo’n onfortuinlijk lelijk meubel dat je vaak bij overheidsinstanties tegenkomt. In het midden van de ronde tafel zat een vierkant zwart gat. Omtzigt keek vanaf zijn plek aan de tafel recht in dat zwarte gat.
Nog even terug naar de plannen; er was één plan bij dat me aansprak, en dat was een nieuw recht. ‘Het recht op vergissen’, werd het genoemd. Een burger zou, volgens dit nieuwe recht, niet in een eindeloze maalstroom van aanmaningen en boetes mogen terechtkomen. Ook gaan de incassokosten van de overheid omlaag.
Ik ben nu al dol op het recht op vergissen. Toevallig had ik deze week, in de wanhopige stemming – iets wat het midden houdt tussen manisch en lethargisch – die voorafgaat aan het doen van een belastingaangifte, alle blauwe enveloppen geopend die ik al maanden niet had geopend.
Dat niet-openen van enveloppen, telt dat als één enkel foutje? Of zijn dat meerdere fouten? Het is sowieso een foutje in mijn denksysteem: ik weet dat het niet slim is om ze ongeopend te laten, maar tegelijkertijd verzet mijn postfobie zich tegen het openen, bekijken, perforeren en in een map stoppen van dit soort documenten.
Als ik de brieven dan toch doorneem en de rekeningen betaal, te laat en met zweet overal, denk ik altijd aan mensen die in penibeler situaties zitten dan ikzelf, en dat is zo ongeveer iedereen.
Wat als je zestig uur per week moet werken, in je eentje drie kinderen opvoedt, niet goed kunt lezen, schrijven of internetten, cijferblind bent, depressief, of gewoon nog banger voor post dan ik? Hoe doen mensen dat eigenlijk, ooit een brief openen en een rekening op tijd betalen?
Ik ben tegen veel plannen van deze vier partijen: waarom moeten we ineens weer 130 gaan rijden, moet de Spreidingswet kapot en wordt cultuur duurder gemaakt? Maar het recht op vergissen: daar ben ik voor.
En als deze coalitie op een gegeven moment met veel ruzie uit elkaar valt, kunnen we ons als kiezer dan ook beroepen op ons recht op vergissen en andere leiders kiezen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns