Om 11.53 uur: Jongen met servieskast bij de Deur. Wit shirt. Veel vuile koffiekoppen. Ingewikkelde manoeuvre. Knap gedaan.
Iets na elven schakelde ik in voor de livestream. De NOS had een camera op de Deur gezet. Ik kende de Deur al, maar het afgelopen half jaar stonden er steeds mensen voor. Meestal was het Pieter Omtzigt die ervoor stond te aarzelen, of het zicht werd belemmerd door Ronald Plasterks onophoudelijke voorgeglunder.
Nu was er slechts de Deur, zonder geluid.
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
11.57 uur: Twee beveiligers. Direct erna: zelfde koffiekoppenjongen, nu klein karretje. Draagt inmiddels grijze blouse over wit shirt.
Het deed denken aan de broedkastjeswebcams van Natuurmonumenten, waarop je in het voorjaar urenlang in verlaten nestjes kunt koekeloeren. Of aan die andere NOS-beeldproductie waarbij wordt getracht het Niets in beeld te vatten: de traditionele beelden van de spelersbus van Oranje, op weg naar het stadion.
Een tijdlang zat ik me nogal op te vreten over de formatie, en over de wijze waarop daar op televisie verslag van wordt gedaan. Op tv moet iedere minuut gek en uitzonderlijk en krankzinnig zijn, want dan blijven mensen kijken. Maar als er dan een gek en uitzonderlijk en tamelijk krankzinnig kringgesprek wordt gevoerd over de toekomst van het land, dan gaat kennelijk ook dat snel vervelen. De laatste weken resteerde nog de vraag van kinderen op de achterbank van een auto die al maanden wordt bestuurd door vier volwassenen die allemaal ergens anders heen willen: ‘Hoelang nog?’
Het woord ‘rechtsstatelijkheid’ viel nog weleens in een analyse, maar steeds vaker op de toon waarop het op een familieverjaardag over de postzegelfraude van oom Frans gaat: zo terloops dat je het de volgende keer misschien wel helemaal kan weglaten.
Meer woorden zullen in de hoofdlijnenhakmolen verdwijnen. Geen plaats voor ‘ruimhartig’, voor ‘opvang’, voor ‘ballet’. ‘Solidariteit’, zeker in combinatie met ‘internationale’, had het al langer zwaar. ‘Persvrijheid’ zal het wel overleven, maar niet als iets wat aandacht behoeft. Meer als een monument waarvan je als minister van Justitie of leider van de grootste partij gerust kunt zeggen dat je geen idee hebt waarom het er nog staat, en dan verbaasd zijn als er een dag later wat hooligans tegenaan staan te pissen, tot ze tot hun enkels in hun vrijheid van meningsuiting staan.
14.48 uur: Geluid aan! Mona Keijzer! Fotografeert de wachtende journalisten en loopt door geopende Deur, die onmiddellijk weer sluit, met Mona er (bijna) tussen. Lachen – geluid uit.
Wie weet blijft er plek voor ‘klimaatellende’, al zal dat woord volledig van zijn oorspronkelijke betekenis worden ontdaan. Zie ook: ‘elite’. Voor ‘tuig’ voorzie ik een bloeiperiode, evenals voor ‘gluiperd’. Ook ‘aanpakken’, ‘uitzetten’, ‘wegwezen’, ‘saneren’ en ‘oprotten’ gaan drukke tijden tegemoet. ‘Verdelen’ blijft vast veel gevraagd, zij het in een iets andere functie. Hetzelfde geldt voor ‘cultuur’. Zelf verheug ik me op de ‘nieuwe bestuurscultuur’, al bestaat de kans dat het wegstemmen van voorgestelde Kamerdebatten over ministersleugens – zoals deze week gebeurde bij de nareis-op-nareisquatsch van Yesilgöz – daar óók onder blijkt te vallen.
16.56 uur: Onrust. Geluid. Fractieleiders. ‘Onderhandelaarsakkoord’.
Tot nader order blijft ‘Deur’ ‘Deur’. En de Deur sloot weer. Door het glas kon je vast een eerste stukje toekomst zien. Erachter strekte zich een onherbergzame leegte uit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns