De dood een ‘taboe’ dat hoognodig eens ‘doorbroken’ moet worden? Niet bepaald een conclusie die je kunt trekken als je de publieke omroep volgt. Deze maand is onder meer de vierdelige documentaireserie Een goede dood te zien, over het Nederlandse euthanasiebeleid. In de tweede aflevering van de serie kan de kijker zelfs het gehele euthanasietraject, tot aan het laatste levensmoment toe, van een 26-jarige vrouw volgen.
Voor wie nog meer dood aankan heeft de site van 2Doc – verzamelplek voor alle door de publieke omroep uitgezonden documentaires – zelfs een aparte pagina (Rouw) met meerdere kijktips.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Dinsdagavond voegde BNNVara hier een documentaireserie aan toe over de meest angstaanjagende vorm van de dood: het verlies van een kind. Leven naast de dood wil inzicht bieden in het peilloze verdriet van de achtergebleven ouders, hoe vervreemd ze raken van alles en iedereen, maar ook hoe ze na dit verlies hun leven weer bij elkaar proberen te rapen.
Rode draad in de verhalen van ouders uit Leven naast de dood is het ongemak dat ze bij anderen ervaren. Wat te zeggen tegen iemand die zijn kind verloren is? Liever zoeken we naar tekenen die erop wijzen dat de getroffen ouders in het staartje van hun ‘rouwproces’ zitten.
‘Mensen willen zo graag dat het leven doorgaat’, vertelt Anne Floor, een docent die niet lang geleden haar dochter Julie Emma (9) verloor. ‘Dat associëren ze met weer aan het werk gaan, weer af en toe naar een feestje gaan. Dan is dat ongemak weg ofzo. Maar niets is minder waar.’
Anne Floor doet haar verhaal op het terras van een idyllisch gelegen buitenhuisje. Naast haar zit haar echtgenoot Thomas, ook docent. Tegenover het echtpaar zit psycholoog Manu Keirse, expert op het gebied van verlies en rouw.
‘Hoe nu verder?’, is de uitdaging voor Anne Floor en Thomas, en ook de andere geportretteerde ouders. Een panklaar antwoord heeft psycholoog Keirse niet. Wel het inzicht dat er ruimte moet zijn voor ieder gezinslid om op zijn of haar manier te rouwen.
Even daarvoor heeft Anne Floor haar gezin omschreven als vier afzonderlijke ‘silo’s’. Niemand – naast vader en moeder nog twee tienerzoons – wil de ander opzadelen met zijn verdriet. Dat ervoer Anne Floor vooral tijdens hun jaarlijkse vakantie, gevierd in naam van Julie Emma die dol was op gezinsuitjes.
‘Besef dat de jonge zoons, met hun frêle schouders, zo veel verdriet nog niet kunnen dragen’, adviseert Keirse. Behandel dat jaarlijkse uitje dus niet als een verplichting, blijf oog houden voor de wensen van de zonen.
Anne Floor en Thomas knikken. Het verlies van Julie Emma zullen ze nooit volledig te boven komen. Maar hun leven hoeft niet volledig daarvan in het teken te staan. Ze kunnen ook ‘naast’ de dood leven. Hoe ze dat gaan doen weet ik niet, maar ik wil het volgen, tot aan de laatste aflevering.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns