Bij de lift kwam ik een collega van een andere krant tegen. ‘Hee’, zei hij, ‘ik leef jouw leven.’ Ik had net iets geschreven over de zwemles van mijn dochter dat hij herkenbaar vond. Dat gold ook voor een ander stukje. Maar het meest herkenbaar vond hij de kalknagel waar ik ooit over schreef. Daar had hij ook last van en hij wilde weten hoe het nu, een paar maanden later, met die van mij was. Het was eigenlijk meer een eis dan een vraag. ‘Je lezers hebben daar recht op.’ Ik vertelde hem de waarheid, die net zo onontkoombaar en afschuwelijk was als mijn kalknagel. Van de huisarts had ik medicijnen gekregen, die ik drie maanden moest slikken. Het was niet zeker dat die medicijnen, die een vrij hevige uitwerking op de lever hebben, daadwerkelijk zouden werken. Maar ik kon het op zijn minst proberen.
Of het echt aan de medicatie gelegen heeft zal ik nooit weten, maar ik begon me onrustig, slap en wat angstig te voelen. Na tien dagen stopte ik ermee. Dit was het me niet waard. Dat vertelde ik allemaal aan de collega, die zelf ook net was begonnen met die medicijnen. We namen afscheid en spraken af dat we elkaar op de hoogte zouden houden van onze schimmelnagels. Heel normaal. Een paar maanden later stuurde hij me een bericht. ‘Jij natuurlijk superbenieuwd hoe het gaat met mijn kalknagels, maar te bescheten om het te vragen. Nou, ik kan je vertellen dat na drie maanden pillen slikken er precies nul resultaat is.’
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Dit was precies waar ik voor vreesde: nog wel kalknagels, maar geen lever meer. De nachtmerrie. Ik suggereerde een laserbehandeling waarover ik gelezen had. Misschien kon die nog uitkomst bieden? Maar hij verwees naar een artikel op thuisarts.nl, waarin stond dat die niet goed helpen, duur zijn en niet vergoed worden. Hij zou de kuur nog wel afmaken, dat is ‘extreem belangrijk’, was hem verteld. Ondertussen had ik besloten nooit meer slippers of open sandalen te dragen. Bij sportlessen die anderen blootvoets volgen, heb ik sokken aan mijn voeten. De schaamte is hardnekkiger dan de kwaal.
Niet bij mijn collega. Laatst vroeg ik hem hoe het er met zijn kalknagel voorstond. ‘De situatie is eerder verslechterd dan verbeterd’, antwoordde hij. Hij had een marathon gerend, waardoor er nu ook bloedblaren onder de nagels zaten. Toch, ‘geloof het of niet, loop ik nu op slippers rond. See if I care.’ Die acceptatie, dat is de ware genezing. Hij is een voorbeeld voor iedereen, een superheld. Is het een vogel? Is het een vliegtuig? Nee, het is Kalknagelman.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns