De tafelschikking was een loterij en het lot had besloten dat ik plaatsnam aan tafel 4.
Hotel Kindli in Zürich bestond een paar eeuwen, ter gelegenheid daarvan was een boek verschenen waaraan enkele zoals dat heet literaire auteurs hadden bijgedragen. In die hoedanigheid zat ik aan tafel 4, tegenover meestervervalser Wolfgang Beltracchi, die vanwege die vervalsingen ruim vier jaar in de gevangenis had gezeten. Hij had, zoveel werd al tijdens het voorgerecht duidelijk, zijn goede humor niet verloren
Zijn vrouw Helene Beltracchi – Wolfgang, die eigenlijk Fischer heet, heeft de naam van zijn vrouw aangenomen – kwam er met een mildere gevangenisstraf vanaf, hoewel zij eigenlijk het brein achter de verkoop van de vervalsingen was. Volgens het Duitse OM hebben de Beltracchi’s met hun zwendel ongeveer 16 miljoen verdiend. Aan tafel maakten ze een bescheiden indruk en toen de rösti verscheen zei Wolfgang tussen neus en lippen dat ze natuurlijk alles hadden terugbetaald. Wel legde zijn vrouw af en toe de hand op de mond van haar man, wat apart oogde, maar als je het brein bent achter een toch wel sympathieke misdaad kun je je wat veroorloven.
Wat de Beltracchi’s met Kindli te maken hadden bleef onduidelijk, ik vermoed dat men zich daar op het standpunt stelt: wat is een feest zonder meestervervalser?
Naarmate de rode wijn rijkelijker vloeide veranderde de meestervervalser in een opschepper, zijn charme bleef onaangetast. Hij beweerde dat hij op de Franse televisie met zijn linkerhand in de geest van Cézanne had geschilderd en gelijktijdig met zijn rechterhand in de geest van Monet. Ook verklaarde hij dat hij nooit vervalst had, slechts het oeuvre van de grote meesters had vervolmaakt.
Rond middernacht verzamelden obers de wijnglazen. Het bleef Zürich natuurlijk, een stad waarover dadaïst Hugo Ball had gezegd: ‘Zürich is een vogelkooi, omgeven door brullende leeuwen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns