Wat de man in de rolstoel allemaal schreeuwt kan niet in de krant, maar neem van mij aan dat het beklemmend klinkt. Over de rolstoel waar hij nog niet zo lang in zit en nooit meer uit zal komen. Over zijn geest, die steeds vaker dienst weigert. Over het zorghuis waar hij opeens zijn dagen moet slijten. Wanhoop maakt de stembanden krachtig.
De verplegers in het zorghuis weten inmiddels dat het geen schreeuwen om aandacht is, maar een manier om het ondraaglijke te verdragen. Eigenlijk is hij een beschaafde man, die niet houdt van geschreeuw. Binnen komt er gedoe van, daarom zoekt hij buiten zijn afzondering.
Het schreeuwen vermoeit, de moeheid maakt het mogelijk om tegen de verzorger die hem komt halen weer even de vriendelijke vent te zijn die hij toch ook is. ‘Dank je’, zegt hij, ‘ik wil graag weer naar binnen.’
‘Ja, zo was het wel weer even genoeg hè.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns