Home

Het afzetten van de bril lijkt een statement, en dat is het ook

De zomer is ook in de Tweede Kamer losgebarsten, al merk je dat alleen aan de kleding van de Kamerleden in de stevig gekoelde, raamloze stolp die deze ruimte is. Links, rechts, man, vrouw, non-binair: veel bloemen en vlinders op de kleren. Rob Jettens haar is een stuk korter. Ines Kostić van de Partij voor de Dieren, sinds het verscheiden van Peter Kwint (SP) het meest casual Kamerlid, draagt een paars T-shirt.

Derk Boswijk (CDA) en Joeri Pool (PVV) dragen bijna identieke strakke linnen zomerpakken bij hun haast identieke baardjes. Tijdens het vragenuur haalt voorzitter Martin Bosma Boswijk en Pool door elkaar, terwijl Pool toch een partijgenoot van hem is.

‘U lijkt ook zo op elkaar,’ zegt Bosma tegen Boswijk. ‘Dat is een mooi compliment voor mijn collega,’ zegt Boswijk. Daarna weet hij niet meer wat hij wilde vragen, en zegt ontwapenend: ‘Joh, ik ben helemaal van mijn à propos.’

Drie kwartier van het vragenuur wordt ingenomen door de protesten-slash-rellen bij de Universiteit van Amsterdam. Uw verslaggever wordt teruggeworpen naar haar eerste baan in de journalistiek, die bij Folia, het weekblad voor de UvA. In die tijd moest ze non-stop dingen over studenten noteren, en vanzelf gebruikt ze weer haar zelfbedachte afkorting ‘studs’ in haar aantekeningen.

Aaf Brandt Corstius doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.

Ze bedenkt ook dat ze in al haar vele jaren in de universiteitsjournalistiek nooit iets van een protest heeft meegemaakt wat maar vagelijk in de buurt kwam van deze demonstraties. De studs waren rustig, toen. De wereld was rustig.

Nu niet meer; er woeden oorlogen, en in Nederland protesten. De woorden ‘onacceptabel’, ‘streep’ en ‘van de zotte’ blijven vallen, deze middag.

Claire Martens-America van de VVD heeft vragen over de demonstraties, en na een korte inleiding die ze van blad leest, zet ze ineens haar bril af. Het afzetten van de bril lijkt een statement, en dat is het ook. ‘Ik heb een heel betoog voorbereid. Maar er moet me iets van het hart.’ Martens-America vertelt dat ze de afgelopen dagen veel heeft gehoord van Joodse studenten die niet meer naar de universiteit durven, en dat decanen al maillijsten met Joodse studenten willen opstellen om ze te waarschuwen als ‘shit hits the fan’.

Minister Mariëlle Paul ziet twee manieren voor zich waarop er weer veilig onderwijs aan de universiteit kan worden gegeven. Een ‘light variant’, en die houdt in ‘met elkaar in gesprek gaan’. En ‘disciplinaire maatregelen’. Studenten die zich ‘niet oké’ voelen, raadt ze aan om naar de vertrouwenspersoon te stappen.

Iets in me zegt dat de vertrouwenspersoon van de universiteit, ongetwijfeld een schat, in deze situatie niet per se genoeg zal kunnen doen voor studenten die zich onveilig voelen.

Rosanne Hertzberger (NSC), die zelf op de Universiteit van Amsterdam heeft gewerkt, oppert dat studenten bij de ingang om hun collegekaart kan worden gevraagd, zodat relschoppers die er helemaal niet studeren, niet naar binnen kunnen. De minister ziet ‘een groot hek’ om het Roeterseiland, waar een deel van de universiteit huist, niet voor zich. Er lopen veel mensen in en uit, en dat is een groot goed, vindt zij. ‘Die flow wil je niet verstoren.’

Als Doğukan Ergin (DENK) vragen begint te stellen, ontstaat er onrust in de Kamer. Hij somt op wat er gaande is in Gaza. ‘Honger, veertigduizend doden. Nederlandse studenten zien het gebeuren. Begrijpt de minister dat Nederlandse studenten zich machteloos voelen?’ Mariëlle Paul antwoordt dat ze dat geen rechtvaardiging vindt om de boel ‘kort en klein’ te slaan. Verscheidene Kamerleden roffelen op hun tafeltje.

Ergin: ‘Ik zie geen greintje begrip voor de studenten.’ ‘Nee!’ roepen mensen in de Kamer hem toe. Een iemand kermt: ‘Oioioi.’

Het blijft allemaal erg schuren, zoals ze dat in de Tweede Kamer graag noemen.

Pas na het vragenuur wordt de sfeer weer iets beter. Bosma kondigt bij de stemmingen aan dat er morgen vanwege Verantwoordingsdag een Verantwoordingsontbijt zal zijn, waar alle Kamerleden voor uitgenodigd zijn. ‘Voor een broodje en een stukje inspiratie.’ Hopelijk helpt het.

Lees ook

Geselecteerd door de redactie

Source: Volkskrant columns

Previous

Next