Bij een poppenvoorstelling in Londen zat ik voor ouders die de fout hadden gemaakt te denken dat een poppenvoorstelling altijd leuk is. Misschien dachten ze dat ze naar iets in de Jan Klaassen-sfeer zouden gaan, maar dit was een poëtische voorstelling die ook nog eens vol met tekst zat. Zelf waren ze Italiaans, en hun dochtertje van een jaar of 3 begreep er dus niets van. Ze vroeg steeds met een dun Italiaans stemmetje wat de mensen op het podium deden, en wat ze zeiden. ‘Silenzio!’ fluisterden de ouders beurtelings, wat eigenlijk wel theatraal klonk. Halverwege begon het meisje zachtjes te kermen dat ze naar buiten wilde.
De ouders dachten waarschijnlijk wat alle ouders weleens hebben gedacht, namelijk: voor wie zitten we hier eigenlijk? Uiteindelijk tilden ze hun dochter dus naar buiten. In de foyer kon het meisje eindelijk op volle sterkte gaan huilen – voor iedereen een opluchting.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns