De man die ons staande hield in het park had in zijn rechterhand een hondenriem met daaraan, gelukkig, een hondje. In zijn linkerhand had hij een plastic zakje met een kleine drol van vermoedelijk datzelfde hondje. ‘Houden jullie van geschiedenis?’, vroeg hij. Moeilijke vraag, want geschiedenis werd op dat moment geschreven en leuk was het niet.
Gelukkig hoefden we niet te antwoorden, want de man hield zelf heel veel van geschiedenis en hij wees, met het poepzakje bungelend in de hand, vaag in de richting van plekken waar geschiedenis te vinden was. Hij vertelde over de staalindustrie en af en toe krabde hij even aan zijn neus. Ook dan ging het poepzakje mee.
Na een tijdje kon ik me nergens meer op concentreren, behalve op dat zakje bij die neus. De man zelf leek nergens last van te hebben, hij genoot te veel van de geschiedenis om het heden te ruiken.
Source: Volkskrant columns