Hoeveel speelminuten moet je maken voor je in een stuk in de krant belandt? Een voetbaldata-analist komt waarschijnlijk uit bij de veel scorende spitsen. Zij krijgen de meeste woorden. Daarna volgen de slimme middenvelders (type Frenkie de Jong) en de keepers-met-een-verhaal (een Andries Noppert).
Joey Jacobs staat in ieder geval niet boven aan het lijstje. De dienstbare, hardwerkende rechtsback van Almere City, 24 jaar, geboren en getogen in Purmerend, plat-Amsterdams accent, viel tijdens de thuiswedstrijd tegen Heerenveen in de 90ste minuut in.
Over de auteur
Historicus Eva Vriend is geboren en getogen in Flevoland en schrijft voor de Volkskrant over de verrichtingen van Almere City in de eredivisie.
Als ik hem na afloop aanspreek, word ik onmiddellijk belaagd door de teammanager en de perschef. Joey heeft nog niet voldoende meters gemaakt. Met de andere wisselspelers moet hij eerst zo’n tien minuten heen en weer rennen. In het inmiddels lege stadion.
‘Je hebt warming-uppend langs de lijn best veel gelopen, toch?’ probeer ik. ‘Hou op met me’, grimast Jacobs, voor hij het volgende sprintje trekt.
Er stond vanavond veel op het spel voor Almere City. Bij winst zou de club zich in eigen huis veilig spelen in de eredivisie. Het zou een mooi cadeau zijn voor de afzwaaiende succestrainer Alex Pastoor en de trouwe aanhang. De clubzanger zou, in het geval dat, het feest inluiden met zijn hit Wij leven voor City.
Zelf had ik voor de gelegenheid mijn broer meegenomen. Overdag is hij een zachtaardige kunstdocent, in zijn vrije tijd appt hij met mij over Almere City. Voetbal is nu eenmaal leuker, vermakelijker, intenser als je het deelt. Toen Heerenveen in de 80ste minuut de 1-1 scoorde, ontglipten ons alle vloekwoorden die vroeger thuis verboden waren. Acht minuten later stopte de Almeerse keeper Nordin Bakker een penalty. ‘Dat ik dit nog mag meemaken’, verzuchtte mijn broer.
Een van de mooiste wedstrijden die Joey Jacobs speelde, was in 2021 tegen zijn twee jaar oudere broer Jamie, vertelt hij, eenmaal uitgerend. Joey zat toen bij Jong AZ, Jamie bij Cambuur. Broer Jamie probeerde afgelopen seizoen zijn carrière een boost te geven bij het Deense Viborg. Door blessureleed en een trainerswissel kwam hij er amper aan te pas.
Joey baalt dat hij de laatste weken niet telkens in de basis startte. Maar daar valt hij zijn broer niet mee lastig. ‘Die zit nu in zijn eigen shit, en ik had verder een topseizoen bij Almere. Dus ik ga niet lopen klagen bij hem.’
Soms betekent van elkaar houden dat je dingen níét deelt.
We praten al langer dan hij op het veld stond als Joey over Peer Koopmeiners begint. Ze deden samen het vwo en de jeugdopleiding van AZ. ‘Peertje’ kreeg vanavond een ongelukkige rode kaart in de 91ste minuut. Eindstand: 1-1, het feest bleef uit. ‘Peertje’, zegt Joey, is een van zijn beste vrienden, hij is ‘de broer die ik zelf heb gekozen’.
En dan kijk ik naar mijn eigen broer die intussen in een diepgaand gesprek is verwikkeld met een vrijwillige grasmeester van Almere City. Hij blijft de zoon van een polderboer, ook in een voetbalstadion. Hij wrijft met zijn hand over de grassprieten in het strafschopgebied, trekt er een onkruidje uit. Al heb ik hem niet zelf gekozen, hij is wel mijn beste vriend, bedenk ik me, met dank aan Joey Jacobs.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns