De trainer van 60 jaar is eindelijk kampioen van de eredivisie. Peter Bosz van PSV huilt mooie tranen. Eindelijk heeft hij zijn titel, zijn oeuvreprijs in feite, met Johan Cruijff als inspiratiebron voor voetbal dat door het avontuur wordt gestuurd.
Jarenlang schaafde hij aan de ideale combinatie van winnen en aantrekkelijk spel. Toen het deurtje naar glorie zwierig opende, was zijn vaste assistent gedurende 23 jaar, Hendrie Krüzen, inmiddels afgezwaaid. En dus draait hij het hoofd even weg van de camera van ESPN, omdat hij de melancholische tranen verbergt in de oceaan van vreugde.
Mei, maand van emoties in voetbal, van bizarre ontknopingen en veldbestormingen door supporters. Soms van blijdschap, de andere keer uit woede. Een van de vreemdste bezettingen van het veld voltrekt zich vrijdag in Kerkrade, met een voorbarige veldbestorming bij Roda JC, dat even in de waan leeft van promotie na de zege op Cambuur. Maar dan scoort rivaal FC Groningen in de 95ste minuut in Velsen, bij Telstar.
Een beetje dom van die aanhangers, om te vroeg het veld op te rennen. Zeker als na die eerste golf van emoties een tweede vlaag van verwarring het stadion bereikt, nadat speaker Wim Frijns heeft geroepen dat het alsnog 2-1 is geworden voor Telstar. Een doelpunt dat nooit is gevallen. Frijns zelf brengt even later de anticlimax met een ‘sorry, afgekeurd’. Iedereen wil hem spreken, als de man die het spookdoelpunt van Telstar vrolijk door het stadion in Kerkrade liet dwalen.
Arme Wim Frijns, al jaren een speelvogel in een wereld van groeiend professionalisme en serieusheid. Ja, natuurlijk geeft hij uitleg voor de camera. Hij wel. Slecht internet. Verwarring alom. Foutje bedankt. Kan gebeuren. Ach, met Wim Frijns heb ik onbedaarlijk gelachen, als piepjonge verslaggever in Bulgarije, in 1988, toen Roda JC nog Europees speelde. In het nachtcafé van Sofia gleed hij opeens op sokken over het podium, slalommend tussen cancandanseressen, terwijl hij het been bijna net zo hoog hief als de getrainde vrouwen. Bewakers voerden hem spoorslags af.
Hij zat tevens in het complot om de jonge verslaggever Hugo Borst een lesje te leren, door hem midden in de nacht te bellen en met een zwaar Oost-Europees accent te gebieden om onmiddellijk naar beneden te komen, naar de lobby van het hotel. Frijns en zijn ‘collega’s’ van de Bulgaarse politie hadden gezien dat Borst harde westerse valuta had gewisseld voor waardeloos plaatselijk geld, en dat was streng verboden in de ‘Republic of Bulgaria’.
En nu staat Frijns hier beteuterd te zijn. Vlak voordat hij uit beeld verdwijnt, roept hij iets belangrijks, een motto voor de soms zo intens serieuze wereld van de topsport. ‘Keep on smiling.’ Een serieuze vakman is trouwens ook Peter Bosz, zelfs nadat zijn spelers hem in de perszaal onverwacht een reuzengroot glas bier in de nek gieten. Maar qua spelopvatting is ook Bosz een speelvogel, die net nog eens heeft uitgelegd dat voetbal bedoeld is als vermaak, als verschaffer van plezier. Gelukkig bestaan ze nog, de speelvogels, hoe verschillend van pluimage ze ook zijn.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns