Met tienduizenden overspoelen ze het continent en blijven daar aan de kaaien wachten op een bestemming – het is veel, voor een uit de voegen gegroeide badplaats. De boten brengen hun ladingen, de dokwerkers sturen ze naar een tijdelijke opvangplek; de kampementen breiden almaar uit. Nog even en ze gaan stapelen: het eerste vierlaags pakhuis is al in bedrijf.
Het kan weken of maanden duren voordat een trein of truck ze verder landinwaarts brengt. Tot die tijd blijven ze wat verstopt achter kilometerslange hekken, met stevig doek geblindeerd en met prikkeldraad afgewerkt zodat je alleen met kunst en vliegwerk een glimp kunt opvangen. De massaliteit blijft beter ongezien.
Waar kijk je naar?
Zeebrugge is doorsneden met aan- en afvoerwegen, omhuld met lawaai en begroeid met eindeloze parkeervlaktes waar tienduizenden elektrische auto’s staan. De duurste dragen witte kleedjes alsof ze ter communie gaan, de goedkopere alleen beschermfolie over de motorkap, of niets. Hectaren en hectaren, gesorteerd naar kleur en merk, met op de achtergrond de ms Auto Star, ms Auto Energy en ms Auto Aspire: hoge, hoekige, bijna blinde ro-ro-schepen gebouwd voor een ro-ro-haven: roll-on roll-off.
Je kijkt naar efficiëntie, het aambeeld van de welvaart. De kalmte waarmee ms Auto Sky de insteekhaven binnendrijft, het zachte duwen van de sleepdienst, de manier waarop de wagens met vier bandjes zijn vastgemaakt voor de zeereis, het stille ontladen, de oranje hesjes die de auto’s in kleine konvooien naar hun parkeerterreinen rijden, de manier waarop ze daar blijven staan, tot soms wel anderhalf jaar. Er zijn een hoop Chinese wagens bij met wonderlijke namen en vormen: Saic, Chery, Maxus, Great Wall en Lynk&Co, met dat gedurfde blauw in de velgen. Polestars, te veel om te tellen.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Chinese bedrijven, zeggen ze, houden er andere tactieken op na. Die bedienen de markt met overvloed, ook al zijn de wagens onverkocht. Het is Ali Express. Het is zielloos: auto’s wordt weleens emotie toegedicht, of persoonlijkheid, maar hier zijn het niet meer dan gelijkvormige gebruiksvoorwerpen, eenvoudig te bestellen en als ze niet worden besteld, ook goed. Net nu de vraag naar elektrische auto’s daalt, neemt het aanbod toe. Ach, vraag en aanbod, de economie zoals we die kenden, heeft afgedaan.
Rotterdam, Antwerpen, Vlissingen, Bremen: overal hetzelfde. Tekort aan vrachtwagens, tekort aan treinen, tekort aan dokwerkers, tekort aan afnemers. Zeebrugge is de grootste autostapelplaats ter wereld, met het grootste auto-overslagbedrijf ter wereld à 2 miljoen stuks per jaar: International Car Operators, waar directeur Alain Guillemyn laat weten even niet aan ‘press interactions’ te doen. Net als dat andere gigabedrijf, Wallenius Wilhemsen: erg bedankt maar een interview ‘won’t be possible’.
Wat moet je ermee als de boel goed draait, en wat valt er ook te zeggen? Het is wat je ziet: geparkeerde auto’s tot de horizon, als eindeloze bollenvelden geschilderd door een computerkunstenaar.
Voor de haven is het goed, zeggen ze in dokwerkerscafé Ninja’s, voorheen The Sailor, want voor al dat parkeren wordt betaald. En heb je die nieuwe parkings gezien die worden klaargemaakt? Voor de dokwerkers is het slecht, want meer werk krijg je er niet door, auto’s die enkel ‘op stock’ staan. Niemand heeft er eigenlijk wat aan.
Of wel?
Gert-Jan Vanneste, bestendig afgevaardigde van de Belgische Transportarbeiders Bond, zegt in zijn bondsgebouw dat er best wel loop zit in die auto’s: geloof niet zomaar de verhalen dat ze daar enkel staan te verstoffen. Zijn zorg is een andere, maar daar schrijven ze niet over. En hij vertelt van autobouwers die in China testen doen met wagens die zichzelf in en uit de schepen manoeuvreren, daar komt geen dokwerker meer aan te pas. Nog even, en het handmatig vastzetten met vier bandjes is net zo gedateerd als het sjouwen met zakken aardappels.
Mondiaal opererende bedrijven, zegt hij, nemen alles in eigen hand: de Chinese autobouwer BYD heeft al een eigen ro-ro-schip rondvaren, heeft eigen vrachtvervoer en ontwikkelt eigen computersystemen. Efficiëntie tot op het bot. Tot het leven eruit is geknepen. Tot robots, emotieloos.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns