Hoe hard ik ook op het schermpje tikte, er was geen correspondentie tussen de bewegingen van mijn vingers en het wachtwoord dat verscheen. Hoe vaker het misging, hoe wanhopiger ik werd, tot ik zeker wist dat ik nooit meer naar binnen zou kunnen. Toen ik wakker schrok, besefte ik dat het digitale tijdperk nu ook was binnengedrongen in mijn remslaap, een toestand waarin een mens zijn smartphone niet vrijwillig weg kan leggen.
Wat ons dagelijks leven bepaalt, gaat vroeg of laat acte de présence geven in onze dromen. Vrijwel vanaf het moment dat ik mijn rijbewijs had, begon ik met dromen dat ik een auto bestuur waarvan de rem defect is. De auto blijft rijden, hoe hard ik het rempedaal ook indruk. Het schijnt wereldwijd een van de meest voorkomende dromen te zijn, althans bij mensen die autorijden. Droomduiders zien ze als angst voor controleverlies. In de duiding van de in vele talen beschikbare dromensite ‘dromen.site’: ‘een gevoel van hulpeloosheid en gebrek aan controle over je leven of een specifieke situatie’.
Ik vroeg me af of een droom waarin vingerbewegingen niet corresponderen met het scherm van een smartphone het equivalent is van een droom waarin voetbewegingen niet corresponderen met het rempedaal van een auto. Toen bedacht ik dat mijn digidroom een fractie ingewikkelder in elkaar zit: er verschenen wel wachtwoorden op het schermpje, alleen waren het de hele tijd de verkeerde wachtwoorden, en aan het einde had ik geen idee meer wat ik moest doen.
Van letters maakten mijn vingers cijfers, van hoofdletters kleine letters en van sterretjes dollartekens. Ik bedacht dat zo’n droom evengoed kan staan voor de angst de Caps Lock toets per ongeluk ingedrukt te hebben als voor die o zo ordinaire angst een wachtwoord te vergeten. Ik keek naar de boekenkast, zag een exemplaar staan van De droomduiding van Freud, maar vreesde dat hij het alleen maar nog maar erger kon maken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns